borgarstefna fyrir árin 2025--2040.

Virðulegur forseti. Ég þakka hv. þm. Sigmundi Erni Rúnarssyni fyrir hans seinni spurningu, hún er mjög góð. Auðvitað átta ég mig á því, svo dæmi sé tekið, þegar ég tek ákvörðun um að búa á Eskifirði frekar en í Reykjavík — þó að ég sé nú reyndar 80% af mínum tíma hér í Reykjavík en það er önnur saga, það er líka ákvörðun sem ég tek — að ég er ekki með nákvæmlega sömu þjónustu og ég fengi ef ég byggi hér í miðbæ Reykjavíkur. En hvað heilbrigðismálin varðar eigum við að vera með öflug fjórðungssjúkrahús og við eigum að viðhalda þeirri þjónustu sem er á fjórðungssjúkrahúsunum. Og fyrir okkur sem búum á norðursvæðinu, ef við getum sagt það, á Norðvesturlandi, Norðausturlandi og Austfjörðum, eigum við að vera með öflugt sjúkrahús á Akureyri þannig að við getum sótt þangað. Á sama hátt þarf að bjóða upp á sem mest af námi í fjarnámi og það þarf að vera aðgengilegt. Þegar kemur að menntamálunum ættum við að gefa fólki sem býr úti á landi sem mestan kost á fjarnámi þó að við megum ekki horfa fram hjá því að það er líka félagslegur hluti að vera í skóla. Það er svo önnur umræða.

Það er líka önnur umræða sem lýtur að ferðasjóði Íþróttasambandsins. Langstærstur hluti af kostnaði og útgjöldum íþróttafélaga úti á landi er ferðakostnaður til Reykjavíkur. Svo heyrir maður að leikir séu felldir niður þegar lið af suðvesturhorninu eiga að fara út á land af því að mönnum þyki það of dýrt. En 80–90% af tímanum eiga landsbyggðarfélögin að fara á milli. Það eru svona litlir hlutir sem við getum lagt lóð á vogarskálarnar með til þess að það verði ekki eins mikil hindrun að þurfa að sækja þjónustu, hvort sem það er á sviði heilbrigðismála, menntunar, íþrótta eða menningar; sérstaklega það sem snýr að íþróttum og tómstundum barna og ungmenna. Það eru þannig hlutir sem við getum haft áhrif á hér í þingsal.