Störf þingsins.
Virðulegi forseti. Á dögunum kom út rit úr smiðju íslenska embættismannakerfisins sem ber þann hógværa titil Kjölfesta í hringiðu lýðræðisins. Embættismennirnir leggja þarna til að skipunartími embættismanna verði lengdur og sjálfstæði þeirra aukið, þeir verði minna háðir ráðherrum sem bera þó pólitíska ábyrgð á verkum þeirra. Þeir leggja m.a. til að pólitískt ráðnir starfsmenn ráðherrans verði látnir víkja áður en ráðherrar láta af störfum. Auk þess er skýrslan uppfull af alls kyns ranghugmyndum um hætturnar sem eru sagðar felast í því að ráðherrar hafi trúnaðarmenn sína með í daglegum störfum sínum. Hún skautar líka snyrtilega fram hjá því að í nánast öllum löndunum í kringum okkur hafa þessir trúnaðarmenn ráðherra margföld völd og áhrif á við það sem íslenskir aðstoðarmenn hafa. Embættismennirnir leggja til að ráðherrar hafi minna að segja um störf þeirra og skipun og að miðlægri skrifstofu verði komið á fót um embættismannamál. Þetta minnir óneitanlega á ráðuneyti James Hackers í þáttunum Já, ráðherra, en hann var einmitt ráðherra stjórnsýslumála og mátti sín að jafnaði lítils gagnvart silkimjúkum embættismönnum.
Sú heimsmynd sem birtist í þessari skýrslu um embættismannakerfi sem er aðgreint frá pólitískum valdhöfum, er í raun afneitun á því lýðræðislega fyrirkomulagi sem er grundvöllur íslenskrar stjórnsýslu. Embættismannaskýrslan er að mínu mati hvorki vönduð né góð og hugmyndirnar sem eru settar fram eru vondar. Þar skortir alla sjálfsgagnrýni eða varkárni í garð þess gríðarlega valds sem embættismenn hafa nú þegar í íslensku samfélagi. Og munum það líka að eitt mikilvægasta hlutverk lýðræðislega kjörinna stjórnmálamanna, allt frá upphafi lýðræðisins, er að hafa taumhald á valdi embættismanna og það er ekki vanþörf á því hér frekar en annars staðar.
