breyting á þingsályktun nr. 24/152 um áætlun um vernd og orkunýtingu landsvæða.

Frú forseti. Ég vil þakka hv. þm. Degi B. Eggertssyni fyrir svörin og líka fyrir vangavelturnar og ég tek undir margt af því sem hann var að segja. Það sem ég held að við eigum mögulega eftir að bíta úr nálinni með er að rammaáætlun var mjög niðurnjörvuð, þ.e. menn voru skipaðir í fjögur ár og skiluðu skýrslu alveg undir lok þess tímabils með mjög mörgum kostum. Ég held að það hafi eiginlega verið forskrift að því að menn myndu ekki endilega ná samkomulagi inni í þingsal. Það er skynsamlegra að vera með færri kosti undir. Það var kannski ekki auðvelt í upphafi. Við erum auðvitað að reyna að bera saman kosti innbyrðis og ef við skoðum t.d. arðsemiskröfu eða kostnaðarmat er gott að hafa fleiri kosti undir í þeim efnum. Miðað við þann mikla upplýsingagrunn sem hefur safnast í gegnum tíðina með rammanum þá mun hann auðvitað nýtast til framtíðarskoðunar. En þá var samt einn kostur sem var pínulítið út undan og það var mat á arðsemi. Menn voru að láta það flækjast fyrir sér að þú vissir ekki nákvæmlega hvað þú fengir fyrir orkuna af því að þú vissir ekki í hvað hún yrði notuð o.s.frv. Ég held að menn hafi kannski gefist of fljótt upp á því og hefðu þá frekar átt að reikna inn kostnað á kílóvattstundina og leyfa sér að meta kosti á þeim grunni. Þess vegna var ég einmitt að nefna þetta í umræðu um daginn, þegar ég var að velta fyrir mér hvort það kæmi mögulega til greina að taka upp eldri kosti sem ekki hefðu verið friðlýstir af því að þeir væru mögulega svo hagkvæmir; þegar maður horfði síðan á verndina væru kostir sem væru bara líka ríkari hvað varðar verndina. En ég heyrði að þá var ég kominn á jarðsprengjusvæði.