ráðstöfun útvarpsgjalds.

Frú forseti. Ég þakka hv. þm. Guðmundi Ara Sigurjónssyni andsvarið. Þetta eru áhugaverðar vangaveltur. Ég held að óskastaðan væri sú að ríkissjóður væri sem minnst að vasast í innheimtu fyrir aðila úti í bæ. Ég held að það hafi aldrei verið sterkari tilfinning meðal drjúgs hluta almennings að hlutleysis sé ekki alltaf gætt með forsvaranlegum hætti hjá Ríkisútvarpinu. Upp í hugann kemur umræðan um fé án hirðis, sem við þekkjum; þegar enginn eigandi er að einhverju eiga starfsmennirnir dálítið það sem undir er. Að styðja við rekstur einkareknu miðlanna felur í sér tækifæri til að ýta undir öfluga fjölmiðlun á Íslandi, hvort sem það er fréttaflutningur eða dagskrárgerð. Frjálsu miðlarnir hafa sýnt að þeir eru allt eins færir í að búa til gott dagskrárefni, hvort sem það er barnaefni sem gætir vel að íslenskunni, efni sem heldur utan um söguna og þar fram eftir götunum. Við eigum ekki að festa okkur í því að þeir einu sem ráði við það séu opinberir starfsmenn uppi í Efstaleiti enda er mikið af því efni sem er framleitt undir samningi við Ríkisútvarpið framleitt af einkaaðilum úti í bæ. Því held ég að það sé ekkert að óttast við það að stærri hluti þessarar starfsemi á landsvísu sé á hendi einkaaðila heldur en nú er. Almenns eðlis held ég síðan að við ættum að reyna að losna út úr þessum beinu fjölmiðlastyrkjum úr ríkissjóði og gera frekar rekstrarumhverfi fjölmiðla hagfelldara, einfalda það, leggja niður fjölmiðlanefnd eins og ég nefndi hér áðan, líta til með hlutum er varða tryggingagjald, virðisauka og annað þess háttar, gera þetta rekstrarumhverfi betra í stað þess að hafa það jafn þunglamalegt og raunin er, (Forseti hringir.) uns loks af einhverju árlegu samviskubiti eru nokkrar krónur sendar til þeirra sem þurfa plástur á sárið.