áhrif skattkerfisbreytinga.
Virðulegi forseti. Í nýjasta skattahækkunarfrumvarpi ríkisstjórnar Samfylkingar og Viðreisnar, sem hæstv. fjármálaráðherra lagði fram, kom fátt á óvart, því miður. Ekki nóg með að lögð var til 50% hækkun á skatti af leigutekjum, heldur var líka lögð til hækkun á erfðafjárskatti. Til að bæta gráu ofan á svart felur síðarnefnda skattahækkunin að auki í sér aukið bákn, aukinn kostnað og aukið óhagræði, bæði fyrir sýslumenn og erfingja. Þá er hækkunin einstaklega illa úr garði gerð og erfitt að átta sig almennilega á inntaki hennar. Þar er kveðið á um að í stað þess að miða skattstofn við fasteignamat skuli erfðafjárskattur miðast við markaðsverð þegar um land er að ræða, án þess að greina nánar um hvernig land er um að ræða. Hugtakið fasteign er skilgreint sem afmarkaður hluti lands ásamt þeim hlutum, réttindum og mannvirkjum sem fylgja þeim. Er ráðherra þá að hækka erfðafjárskatt á allar fasteignir? Eða fasteignir sem standa á eignarlandi en ekki á leigulóð? Eða er planið bara að hækka skatta einhvern veginn og ákveða svo seinna nákvæmlega hverjir eiga að greiða þá?
Því vil ég spyrja hæstv. ráðherra: Hvers konar fasteignir á að meta samkvæmt markaðsverði og hverjar samkvæmt fasteignamati, þ.e. ef einhverjar eiga að vera samkvæmt fasteignamati? Hvers vegna er skattahækkunin framkvæmd á þann hátt að hún leggur aukið bákn, kvaðir og kostnað á sýslumann og erfingja?
