fjáraukalög IV 2025.

Virðulegur forseti. Ég þakka hæstv. ráðherra fyrir andsvarið. Það er mikilvægt að ræða þessa hluti eins og við erum að gera hér. Ég var varaformaður hv. fjárlaganefndar þegar við innleiddum lögin um opinber fjármál. Það var búið að vera í undirbúningi mjög lengi. Ef maður reynir að útskýra það á mannamáli hvað reynt var að gera þá sóttum við þekkingu og reynslu bæði frá stofnunum eins og OECD og Alþjóðagjaldeyrissjóðnum og öðrum slíkum en það sem við gerðum líka, sem mér fannst vera gott, er að við fórum til Svíþjóðar, ef ég man rétt, og spurðum bæði þingmenn og embættismenn um reynsluna af þeirra lögum og hvernig þetta virkaði allt saman, hvað gekk vel og hvað fór miður. Hæstv. ráðherra spyr hvernig ég sjái þetta fyrir mér. Uppleggið var þetta: Það vita allir að þú getur ekki séð alla hluti fyrir en í stað þess að hlaupa, sem allar þjóðir gerðu, og fara þá mjög fljótt á grátt, jafnvel svart svæði, af því að það er alltaf freistnivandinn þegar maður gerir fjáraukann, þá voru menn með lögbundinn varasjóð fyrir allt fyrirkomulagið. Svo var líka lagt upp með varasjóði fyrir viðkomandi málefni eða málefnasvið til þess að nota í hluti sem menn sáu ekki fyrir. Það var ekki markmiðið að eyða varasjóðnum, markmiðið var aftur á móti að hafa hann til staðar ef eitthvað kæmi upp þar sem menn gætu sagt: Þú áttir að sjá þetta fyrir, þetta var vanmat í áætluninni hjá þér o.s.frv. Sömuleiðis var líka þessi möguleiki, og það var tilgreint alveg sérstaklega, að þegar fjáraukalög væru samþykkt nokkrum sinnum á ári og pólitískur vilji væri fyrir því að færa fjármuni á milli málefnasviða þá þyrfti það, ef ég man rétt, að fara í gegnum fjármálaráðuneytið en kæmi síðan inn í þingið. Það var einfalt þegar málefnasviðin voru innan sama ráðuneytisins en það var líka talað um að menn gætu flutt (Forseti hringir.) fjármuni á milli ráðuneyta. Það var þessi agi og umgjörð sem við vorum að leitast eftir sem var hugmyndin á bak við lögin um opinber fjármál.