verk ríkisstjórnarinnar.

Virðulegur forseti. Nú þegar verkstjórnin sjálfkallaða er að klára sitt fyrsta ár er ágætt að fara yfir, að þeirra mati, glæsilegan feril að svo stöddu, skrautlegan á köflum. Ráðherrar og þingmenn meiri hlutans hafa ítrekað sýnt af sér forkastanlega hegðun. Hæstv. félags- og húsnæðismálaráðherra þjófkennir nemendur í Borgarholtsskóla og minnir á ítök sín í lögreglunni. Viðkomandi skólameistari fékk ekki endurráðningu. Og til að breiða yfir hefndarleiðangur Flokks fólksins var skólameistara Menntaskólans á Egilsstöðum hent undir rútuna líka.

Hv. þm. Sigurjón Þórðarson vill refsa fjölmiðlum fyrir umfjöllun sem er ríkisstjórninni ekki þóknanleg. Hæstv. mennta- og barnamálaráðherra sakar þingmann að ósekju um valdarán — um valdarán — fyrir að hafa slitið þingfundi á miðnætti. Og nú síðast svívirðingar hæstv. forseta Alþingis þar sem þingheimur þurfti að draga fram afsökunarbeiðni virðulegs forseta. Er þetta arfleifð ríkisstjórnar Kristrúnar Frostadóttur? Ja, það er greinilega búið að færa línuna og mörkin hér í þingheimi og hér í þingsal og þessi orðræða hefur fengið að viðgangast átölulaust frá forsætisráðherra. Því spyr ég: Hyggst ráðherra gera eitthvað í þessu eða á þetta að halda svona endalaust áfram? Á að bjóða okkur upp á þessa orðræðu, þessa hegðun hæstv. ráðherra og hv. þingmanna sem eru í hennar skjóli hér næstu þrjú árin í viðbót?