Skýrsla starfshóps um þróun í útgáfu dvalarleyfa og misræmi við önnur Norðurlönd.
Virðulegur forseti. Stóra myndin er sú að í dag er í þingsalnum mikill meiri hluti fyrir því að framfylgja þessari stefnu sem við til að mynda í Framsókn höfum verið alla tíð á, að við eigum að vera með samræmdar reglur, samanburðarhæfar við Norðurlöndin. Ég held að það séu bara meira og minna allir sammála um það í þessum sal, við eigum að fara þangað.
Við í Framsókn erum hins vegar ekki sammála málflutningi Miðflokksins. Ég bendi á hið augljósa, að við Íslendingar viljum fara um allan heim og erum í ótrúlega mörgum löndum og það eru einhverjir 50.000 Íslendingar víðast hvar um heiminn. Þar ætlumst við til að við getum tekið þátt í því samfélagi sem þar er. Við hljótum að gera kröfu á okkur sjálf að fólk sem kemur hingað geti gert það sama. Ég þekki bara óendanlega mörg dæmi, í samfélaginu mínu, uppsveitum Árnessýslu, hringinn í kringum landið þar sem það eru nákvæmlega svoleiðis aðstæður. Ég veit líka að langflest þjóðerni, af því það hefur verið kannað, skila stærra skattspori hér til landsins heldur en við Íslendingar, borga með öðrum orðum meira til ríkisins heldur en þau fá frá ríkinu, langflestir. Það eru til að mynda þessir sérfræðingar og ég spyr aftur: Ætlum við með því að loka á sérfræðinga utan EES — þó að þar séu einhver dæmi sem við ætlumst til að kerfið taki á, þegar það er mansal eða einhverjir slíkir hlutir, félagsleg undirboð á markaði — að fara að loka á tækifæri íslenskra nýsköpunarfyrirtækja eða tæknifyrirtækja sem þurfa á að halda að flytja hingað fólk til að starfa til að búa til verðmæti fyrir þjóðina? Ætlum við að takmarka það? Er það það sem við ætlumst til? Við hljótum að gera meiri kröfur til okkar en svo.
En við eigum að gera kröfu um að þetta fólk læri íslensku. Við eigum að gera kröfu um að það tali íslensku og við eigum að setja peninga í það. Það er verkefnið okkar, það á að vera hluti af stefnu í útlendingamálum. (Forseti hringir.) Við hljótum líka öll að vera sammála um að við getum ekki fjölgað með þeim hætti erlendu fólki eins mikið og við höfum gert á undanförnum fimm, sex árum. Það er ekki sjálfbært. (Forseti hringir.) En þá verðum við að gera það af mannúð, af þeirri sömu tilætlunarsemi og við höfum gagnvart því þegar við förum erlendis.
