stöðugleikaregla.

Forseti. Við ræðum hér svokallaða stöðugleikareglu, sem er nú orðin hluti af lögum um opinber fjármál. Það sem er einna merkilegast við stöðugleikaregluna er að hún er eiginlega ekki regla. Ef hún væri regla þá fæli hún í sér skýrt, gegnsætt og mælanlegt viðmið um árlega aukningu útgjalda, væri gegnsæ í framkvæmd, takmarkaði í reynd svigrúm stjórnvalda til útgjaldaaukningar og leiddi til skýrra viðbragða eða afleiðinga ef hún væri brotin. En útgjöld ríkisins hækka samt a.m.k. um 9% á milli ára þrátt fyrir þessa frægu reglu um 2% raunútgjaldaaukningu í rekstri ríkisins á milli ára. Það er nánast brandari. 9% útgjaldaaukning er meira en þrefalt 2,5% verðbólgumarkmið Seðlabankans og meira en tvöfalt það krónutöluviðmið sem vísað er til í fjárlögum 2026, eða 3,7. Brandarinn er síðan sá að stór hluti þessarar 9% aukningar er í útgjaldaliðum sem eru undanþegnir sjálfri reglunni. Dýrustu ákvarðanir stjórnvalda eru teknar út úr viðmiðinu og þá er auðvitað ekkert sem hindrar að útgjöld hækki um 9% milli ára, (Forseti hringir.) eða jafnvel 50% ef liðirnir sem hækka á milli ára eru einmitt undanþegnir reglunni.

Virðulegur forseti. Stöðugleikareglan er pínu platregla.