stöðugleikaregla.
Forseti. Ég þakka þingmönnum, og sérstaklega málshefjanda, spyrjanda, hv. þm. Nönnu Margréti Gunnlaugsdóttur, fyrir umræðuna. Einhvers misskilnings virðist gæta meðal þingheims um hvaða breyting átti sér stað á lögum um opinber fjármál þegar stöðugleikareglan var tekin upp. Það er ekki eins og það hafi ekki verið reglur um útgjöld hins opinbera og mér er algjörlega fyrirmunað að skilja hvernig þingmenn komast að þeirri niðurstöðu að þær reglur, sem gerðu ráð fyrir ákveðinni afkomu, hafi ekki nákvæmlega sömu áhrif hvað varðar hvatann til þess að tryggja jafnvægi í ríkisfjármálum með tekjuöflun og niðurskurði. Það verður bara engin breyting þar á við setningu stöðugleikareglu. Það sem stöðugleikareglan gerir hins vegar er að hún kemur í veg fyrir útgjaldaaukningu vegna tímabundins ábata sem gæti fallið á ríkissjóð vegna sveiflna í verði útflutningsafurða eða annarra slíkra skilyrða og hefur því miður leitt til viðvarandi útgjaldaaukningar í fortíðinni. Ástæðan fyrir því að matsfyrirtæki eins og Fitch taka einmitt stöðugleikaregluna upp sem ástæðu fyrir hækkun á lánshæfismati ríkissjóðs er að hún kemur í veg fyrir að ríkisútgjöld vaxi vegna tímabundins ábata ríkissjóðs sem síðan er ekki innstæða fyrir og við höfum hingað til lent í því að senda reikninga inn í framtíðina. Mér er algjörlega fyrirmunað að skilja þennan málflutning og hygg að hann byggi á skorti á þekkingu á fyrri útgjaldareglu.
Síðan vil ég taka fram að sama hversu oft hv. þingmenn endurtaka einhverjar möntrur um breytingu á ríkisútgjöldum milli ára þá er það þannig að þegar tekið er tillit til frumgjaldanna, þ.e. ef við horfum fram hjá áhrifum uppgjörsins á ÍL-sjóði, sem enginn var ósammála, (Forseti hringir.) þá var útgjaldavöxtur á síðasta ári undir meðallagi áratugarins þar á undan.
