þjóðaratkvæðagreiðsla um framhald viðræðna um aðild Íslands að Evrópusambandinu.

Frú forseti. Ég vil þakka hv. þm. Grími Grímssyni fyrir ræðuna. Mig langar til að vera aðeins með vangaveltur varðandi hvað það felur í sér í rauninni að ákveða að fara í samtalið við Evrópusambandið. Er einhver áhætta í því fólgin, hugsar væntanlega kjósandinn, að segja já? Ég á alltaf kost á því að segja nei síðar. Ef ég er ekki ánægður með samninginn þá get ég hreinlega neitað. Er kjósandi í rauninni að hætta einhverju? Fær hann upplýsingar t.d. um það hver kostnaðurinn er? Hvaða líkur eru á því að þessi samningur muni t.d. ekki vera þannig úr garði gerður að við þyrftum að sjá á eftir, eins og hjá okkur, auðlindunum okkar? Skiptir það endilega máli fyrir Jón og Gunnu hérna í Reykjavík því að hann eða hún eru að velta fyrir sér bara nákvæmlega sínu lífi? (Forseti hringir.) Ég leyfi mér að spyrja hv. þingmann: Þyrfti ekki að vera svolítið meira undir í raun til þess að fólk taki þessari atkvæðagreiðslu af einhverju öðru en léttúð?