Störf þingsins.

Frú forseti. Enn ein staðfesting þess að ríkisstjórnin ræður ekki við verkefnið. Seðlabankinn ákvað í morgun að hækka stýrivexti um 25 punkta og standa þeir því nú í 7,5%. Það kom til álita af hálfu peningastefnunefndar Seðlabankans að hækka jafnvel um 50 punkta, um hálft prósentustig. Það hægir augljóslega á hagkerfinu. Atvinnuleysi fer vaxandi og fyrirtæki í landinu eru almennt svartsýn á framtíðarhorfur. Engu að síður er verðbólgan enn of mikil og langt í land. Þar leikur ríkið stóran þátt líkt og kemur fram í yfirlýsingu Seðlabankans í morgun. Ríkisstjórnin hefur ekki farið fram með góðu fordæmi og haldið gjaldahækkunum í skefjum heldur hefur þvert á móti hækkað verðskrá ríkisins en skammast svo í öðrum fyrir að aðlaga sinn rekstur að þeim veruleika.

Ríkisstjórnin eyðir í stað þess að spara og leggjast á sveif með Seðlabankanum í baráttunni við verðbólguna. Ríkisstjórnin sem lofaði að berja niður verðbólgu og vexti hefur ekki náð neinum árangri í þeim efnum og lætur sér fátt um finnast. Engin teikn eru um að breytt verði um kúrs. Sem dæmi stendur til að lögfesta tengingu bóta almannatrygginga við launavísitölu, sem mun setja ríkisútgjöld á sjálfstýringu, ógna sjálfbærni ríkisfjármála til framtíðar og auka á verðbólguþrýsting. Það er ekki leið að auknum stöðugleika, minni verðbólgu og lægri vöxtum, það er alveg á hreinu. Þetta veit ríkisstjórnin mætavel en hún hefur gefist upp á þessu verkefni og beinir nú kröftum sínum að því að leiða Ísland inn í Evrópusambandið. Já, Evrópusambandið. Þar eru stýrivextir nefnilega lægri og verðbólga einhvers staðar minni. Það ástand kom þó ekki af himnum ofan. Það er nefnilega þannig að ekki er allt sem sýnist og grasið sannarlega ekki grænna hinum megin. (Forseti hringir.) Stöðugleiki er heimatilbúinn. Það þarf að taka til, taka erfiðar ákvarðanir og horfast í augu við vandann en ekki flýja hann til Brussel.