Störf þingsins.

Frú forseti. Við stöldrum allt of sjaldan við og tölum um það sem virkar vel í samfélaginu. Umræðan snýst oftar um það sem má betur fara eða deilur ríkja um. Við tölum síður um það sem heldur samfélaginu saman á hverjum degi, hljóðlega og oftast án mikillar athygli. Þar er starf íslensku þjóðkirkjunnar gott dæmi. Þjóðkirkjan er ekki aðeins trúfélag, hún er hluti af innviðum samfélagsins. Hún er til staðar á gleðistundum í lífi okkar en ekki síður þegar eitthvað bjátar á og á erfiðustu stundum lífsins. Hún er til staðar við skírnina, ferminguna, hjónavígsluna og þegar við kveðjum ástvini. Á öllum þessum stundum gegnir kirkjan hlutverki sem ekki er auðvelt að mæla í tölum eða í rekstrarlegum stærðum en skiptir engu að síður miklu máli fyrir fólkið í landinu og samfélagið allt.

Við megum heldur ekki gleyma því starfi sem fer fram á bak við tjöldin; sálgæslunni, heimsóknum til sjúkra og aldraðra og stuðningi við fólk í sorg. Kirkjan styður einnig við fjölskyldur sem eiga erfitt, sinnir starfi með börnum og ungmennum og ekki má gleyma fjölbreyttu sjálfboðaliðastarfi á vegum kirkjunnar um allt land. Þetta er starf sem fær oft litla umfjöllun en hefur djúpstæð áhrif.

Í litlu samfélagi eins og okkar skiptir máli að til staðar séu stofnanir sem byggja á trausti, samkennd og ábyrgð. Þjóðkirkjan hefur í gegnum aldirnar verið ein af þeim stoðum. Hún hefur fylgt þjóðinni í gegnum súrt og sætt, hamfarir, fátækt og samfélagsbreytingar; alltaf vettvangur samstöðu og vonar. Það er eðlilegt að menn hafi ólíkar skoðanir á skipulagi trúmála og sambandi ríkis og kirkju. Sú umræða á rétt á sér og er mikilvæg en á sama tíma megum við ekki gleyma því að starf kirkjunnar sjálfrar og fólksins innan hennar er samfélaginu mikils virði. Þetta starf nær sjaldan fyrirsögnum í fjölmiðlum en á skilið að við tölum oftar um það með virðingu og þakklæti.