umsókn Íslands um aðild að Evrópusambandinu.

Frú forseti. Ég er hlynntur þeirri stefnu hæstv. forseta að láta fyrst og fremst vita þegar klukkan virkar. Það er óþarfi að tilkynna þegar hún virkar ekki, sem er oftar. [Hlátur í þingsal.]

Það hafa ýmsir reynt að benda hæstv. ríkisstjórn á það, og öðrum áður um alllangt skeið, að Ísland er ekki umsóknarríki um aðild að Evrópusambandinu. Það hefur ekki verið það frá því að umsóknin var dregin til baka árið 2015. Nú síðast hafa Bændasamtökin dregið það fram hversu villandi nálgun ríkisstjórnarinnar á Evrópusambandsmálið er með spurningunni um að halda áfram viðræðum verandi ekki umsóknarríki. Ríkisstjórnin, og hæstv. forsætisráðherra þar á meðal, hafa reynt að komast fram hjá þessu með því að tala um að umsóknin sé enn þá gjaldgeng eða „valid“, eins og menn segja á útlensku. Landskjörstjórn hefur dregið það fram að þetta sé ekki gjaldgeng spurning hið minnsta eins og ríkisstjórnin leggur upp með þetta. Stjórnmálafræðingurinn Viktor Orri Valgarðsson benti á það nýverið að hér væri aðeins um að ræða heimild til að halda áfram viðræðum sem hófust 2010, þ.e. það sem ríkisstjórnin er að biðja um, og það gæti leitt til mikilla vandræða um áratuga skeið ef farið yrði fram hjá því, það gæti leitt til deilna í áratugi. Því spyr ég einfaldlega hæstv. forsætisráðherra: Telur hann að hægt sé að byggja á fyrri umsókninni, gömlu umsókninni og grunni hennar, því sem búið var að fallast á? Annars eru þetta bara blekkingar. Hefur ríkisstjórnin, eða einhverjir hæstv. ráðherrar, leitað svara hjá Evrópusambandinu um það hvort hægt sé að gera þetta með þeim hætti að halda áfram viðræðunum þar sem þær voru komnar og byggja á grunni umsóknarinnar og því sem búið var að ganga frá þá?