utanríkis- og alþjóðamál 2025.

Frú forseti. Ég þakka hv. þm. Sigríði Á. Andersen fyrir hennar ræðu og mig langaði að tæpa á tvennu í spurningum af því að við erum að ræða hérna um utanríkismál í svolítið víðu samhengi. Eitt af því sem við höfum mikið talað um hér í þessum sal og hefur auðvitað verið veigamikill þáttur í okkar utanríkispólitík að undanförnu er mikill stuðningur við Úkraínu, gríðarlega mikill stuðningur við Úkraínu. Þá er auðvitað m.a. verið að tala um pólitískan stuðning. Við höfum litið svo á, réttilega, að Rússar séu með mjög svívirðilegum og auðvitað ólögmætum hætti að ráðast inn í Úkraínu, þeir myrða þar fólk, sprengja í loft upp byggingar, innviði og ganga, eins og við vitum öll, mjög freklega fram. Við höfum verið að veita pólitískan stuðning en líka fjárhagslegan stuðning.

Formaður Miðflokksins hefur sagt að honum finnist mjög umhugsunarvert að við Íslendingar höfum tekið þátt í verkefnum þar sem vopnakaup eru undir. Mér finnst eðlilegra að líta á þetta sem svo að ef við erum að tala um að stuðningur okkar við Úkraínu sé einarður og eigi að vera á réttum forsendum þá hljótum við auðvitað að reyna að styðja Úkraínu á þann hátt sem Úkraínubúar vilja sjálfir og stjórnvöld þar. Þar hafa menn frekar verið að kalla eftir vopnum til að verjast frekar en kannski einhverjum öðrum búnaði þótt það hljómi nú allt saman miklu fallegar. Auðvitað er fólk í Úkraínu, rétt eins og Íslendingar og allir Evrópubúar, friðelskandi, við erum öll friðelskandi, en við viljum auðvitað taka til varna þegar verið er að skjóta niður borgara í ríkjunum. Mig langar að spyrja hv. þm. Sigríði Á. Andersen hvort henni finnist eitthvað að því að stuðningurinn sé þess eðlis (Forseti hringir.) að hann taki utan um það sem Úkraínubúar vilja sjálfir. Þeir biðja stundum um vopn. Er eitthvað að því að við tökum þátt í verkefnum sem byggja undir þess háttar stuðning?