Störf þingsins.

Frú forseti. Í morgun fór fram málþing Alþýðusambands Íslands og BSRB sem bar yfirskriftina: Hvar á láglaunafólk að búa? Við vitum að um þriðjungur íbúa þessa lands er á leigumarkaði og þar af fjórðungur allra barna. Ég vek athygli á því. Mikill hluti þessa hóps býr við ófyrirsjáanleika en lítill hluti er í óhagnaðardrifnu umhverfi. Hinir búa við óöryggi, lítinn fyrirsjáanleika og skortir getu til þess að gera plön til framtíðar. Svo veltir fólk því fyrir sér, virðulegi forseti, hvers vegna fæðingartíðni á Íslandi fer lækkandi hér á landi. Í umræðunni heyrist oft að lausnin felist í því að sem flestir eignist sitt eigið húsnæði, að séreignarstefnan verði að blífa, markaðurinn leysi verkefnið. En, forseti, markaðnum er heilt yfir slétt sama þótt einstæð móðir sé rifin upp með rótum og þurfi að flytja hverfa á milli eða landshluta á milli á hverju ári vegna þess að það er einhver annar sem ræður yfir hennar lífi; leigusalinn. Það skiptir máli að greina á milli þess, og þetta er mikilvægt, að það er ekki það sama að eiga húsnæði og að eiga heima einhvers staðar. Eiga heima á öruggum stað þar sem þú greiðir viðráðanlega leigu og það er hugsað um húsið þitt, heimili þitt.

Ríkisstjórnin er að taka þessi mál föstum tökum. Í dag voru kynntir tímamótasamningar ríkis og sveitarfélaga um uppbyggingu 1.200–1.400 íbúða á ríkislóðum. Hér ætla aðilar hins opinbera að vinna saman.

Forseti. Svo ég vitni í frásögn einstæðrar móður sem flutti sína frásögn á fundinum, með leyfi forseta: „Nú þegar ég er komin í öryggi, leiga hjá Bjargi, get ég farið að hugsa um framtíðina, um stelpurnar mínar og menntunina mína.“ Þetta öryggi er verðmætt. (Forseti hringir.) Það verður ekki bara kallað fram með séreignarstefnunni. Séreignarstefnan felst í því að viðurkenna að það verða einhverjir að verða eftir. Það er ekki hugsunarháttur sem ég kenni mig við.