þjóðaratkvæðagreiðsla um framhald viðræðna um aðild Íslands að Evrópusambandinu.

Frú forseti. Ég þakka hv. þm. Ingibjörgu Davíðsdóttur fyrir sitt seinna andsvar. Mér finnst í rauninni frábært að hún hafi ákveðið að bera hér upp spurningu varðandi landbúnaðinn af því að ég lét alveg hjá líða að ræða það í minni ræðu, enda hefur það verið rætt þó nokkuð hér í tengslum við þessa tillögu. Við vitum hversu mikilvæg tollverndin er fyrir íslenskan landbúnað og ég er sammála hv. þingmanni um það að íslenskur landbúnaður hafi kannski verið hornsteinninn í því að halda uppi búsetu um allt land. Við getum alla vega vísað t.d. til dýraheilbrigðis og sérstæðis íslensks landbúnaðar. Nú er augljóst að við munum í einhverjum tilfellum fara halloka af því að það er ódýrara að framleiða ákveðna vöru erlendis heldur en hér. Eins og ég skil málflutning meiri hlutans er það þannig að við getum ákveðið að styrkja íslenskan landbúnað sérstaklega, það sé ákveðin heimild til þess. En miðað við upplýsingar sem ég hef haft og eru frá Finnlandi sýnist mér nú að landbúnaðurinn fari tiltölulega halloka og hafi í rauninni átt á brattann að sækja um langa hríð og ég óttast að það gæti orðið að einhverju leyti hlutskipti íslensks landbúnaðar. Auðvitað er það þannig, alla vega ef við hlustum á það sem verið er að segja af hálfu meiri hlutans, að það er möguleiki á að fá sérlausnir í íslenskum landbúnaði en ég veit ekki í hverju þær felast, hvort það sé sama fordæmið í raun og við vorum að sjá varðandi fiskinn, að það þekkist ekki. Það sem ég veit til þess að hafi verið gert snýr að norðlægum slóðum og eins og ég segi, miðað við niðurstöðuna í Finnlandi er það ekki fýsilegt fyrir okkur.