Störf þingsins.
Frú forseti. Ég vil byrja á að óska nýjum meiri hluta í borginni til hamingju en að öðru leyti nota þessar tvær mínútur til að tala um þessa umræðu um þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald aðildarviðræðna við ESB. Ég velti fyrir mér hvort Miðflokkurinn ætli að halda áfram að vera í málþófi til að koma í veg fyrir að þjóðin fái að greiða atkvæði sitt í lok ágúst. Ég minni á að önnur mikilvæg mál bíða afgreiðslu. En hverjir eru það sem hrópa hæst gegn þjóðaratkvæðagreiðslunni 29. ágúst? Hvaðan koma flest andmæli? Hverjir eiga úrtöluraddirnar? Hvaðan kemur öll þessi andstaða, rangtúlkun og útúrsnúningar? Maður spyr sig eðlilega hvort lætin komi helst frá þeim sem hafa mestan fjárhagslegan ávinning af núverandi kerfi. Eru þetta þeir sem eru nú að maka krókinn í fákeppnisaðstæðum sem ríkja á fjölmörgum sviðum á íslenskum markaði? Eru þetta þeir sem ráða mestu um auðlindir þjóðarinnar og hagnast mest á þeim? Er þetta sama fólkið sem hrópaði hæst gegn veiðigjaldsfrumvarpinu, fólkið með ítökin sem ESB-samkeppnisreglur gætu hugsanlega ógnað? Þessi sömu öfl kynna sig síðan sem eins konar varðmenn þjóðhagslegra hagsmuna og því miður láta fjölmargir glepjast.
Aldrei hefur bilið milli efnamesta og efnaminnsta fólksins á landinu verið eins mikið. Hópur forríkra hefur stækkað og tekjur þeirra að sama skapi aukist. Tekjulægsta fólkið er með 400–600 þús. kr. í ráðstöfunartekjur á mánuði en sá efnamesti kannski með 8–10 milljónir. Leiða má líkur að því að með aukinni samkeppni á markaði muni hagur hins almenna neytanda og launafólks mögulega vænkast til muna. Það liggur einnig fyrir að allir stjórnmálaflokkar hafa lýst því yfir að full aðild að ESB verði aldrei samþykkt nema Íslendingar haldi fullum yfirráðum yfir auðlindum sínum, ekki aðeins í sjávarútvegi heldur öllum öðrum auðlindum einnig. Í lýðræðislegu samfélagi hlýtur það að vera grundvallarspurning hvort þjóðin eigi rétt á upplýsingum. Þess vegna er eðlilegt að spyrja: Hverra hagsmuna er verið að gæta þegar koma á í veg fyrir það?
