Störf þingsins.

Frú forseti. Fram undan er þjóðaratkvæðagreiðsla um það hvort Ísland eigi að hefja á ný aðildarviðræður við Evrópusambandið. Undir eru gríðarlegir hagsmunir fyrir Íslendinga enda er margt fyrir þjóðina að sækja til Evrópu. Við erum nú þegar með mjög stóran hluta af regluverki ESB. Margt tekur á neytendamálum en góðir kostir sitja eftir óhreyfðir.

Það er svo sannarlega kostnaðarsamt fyrir íslenska þjóð að reka eigin gjaldmiðil, örmynt sem sumir halda fram að sé gott að hafa til að koma okkur út úr efnahagslegum vandræðum en samt sem áður vilja stærstu leikendur hér á landi ekki taka þátt í þessum gjaldmiðli og hafa ákveðið að gera upp í evrum eða bandaríkjadal. Ástæðan er einföld: Stöðugleiki, hagstæðari kjör og lægri vextir. Á sama tíma hefur almenningur ekki val, er bundinn í krónunni, á himinháum vöxtum, við almennt hærri verðbólgu, þar sem raunvöxtum Seðlabankans er haldið jákvæðum og ekki bara um 1%, nei, gegnumgangandi erum við að tala um raunvexti upp á 2–3%, fyrir utan tíma heimsfaraldurs. Ofan á það kemur vaxtaálag bankanna. Þetta eru þeir vextir sem fólkið í landinu þarf að greiða og hefur ekki valkost um annað. Þetta vilja sífellt fleiri fyrirtæki ekki láta bjóða sér og hafa valið að notast við aðra gjaldmiðla. Verðbólga hefur að jafnaði verið yfir 5% á ári frá árinu 1990. Verðbólga hefur að meðaltali verið yfir 5% síðustu 35 ár. Kjarasamningar á Íslandi hafa alla tíð snúist um að tryggja að laun fólksins rýrni ekki í hárri verðbólgu. Við höfum sannanlega margt að vinna með mögulegri aðild, komi til þess að þjóðin samþykki að hefja viðræður á ný og sjá á hvaða forsendum Evrópusambandið geti samið við Ísland. Ég mun segja já 29. ágúst í þjóðaratkvæðagreiðslu og ég vil sjá þá valkosti sem standa okkur til boða.