aðkoma þjóðarinnar að samningi um aðild Íslands að ESB.

Frú forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir spurninguna. Þjóðin á fyrsta og síðasta orðið í þessum viðræðum. Þetta er sögulegt þegar kemur að slíkum viðræðum, bæði hér á Íslandi og annars staðar. Það er tvöföld aðkoma þjóðarinnar að þessu máli; fyrst hvort við hefjum viðræður og síðan, ef samningar nást, hvort samningurinn sé í takt við það sem þjóðin óskar sér. Við hljótum að ganga út frá því þegar við förum inn í samninga að við klárum þá. Við hljótum hins vegar líka að ganga út frá því að við viljum standast samningsmarkmið. Við vitum ekki hvort við getum staðist þau samningsmarkmið fyrr en við hefjum viðræður. Ég geri mér væntingar um að við munum geta staðið við þau markmið, að við fáum góðan samning, ljúkum samningum og leggjum þá samninga fyrir þjóðina. Það verður ekki sú staða uppi að samningar klárist sem fari ekki fyrir þjóðina. Ég get ekki verið skýrari en þetta. Það verður ekki sú staða uppi að samningur klárist í takt við samningsmarkmið sem verður ekki lagður fyrir þjóðina. Þetta er tvöfalt ferli. Við ætlum okkur að ná góðum samningi. Í haust erum við að kjósa um hvort við eigum að hefja viðræður eða ekki. Þetta hefur aldrei verið gert. Hér hafa viðræður farið af stað, þeim hefur lokið og þeim hefur verið í raun kippt úr sambandi án þess að spyrja kóng né prest. Höldum okkur við aðalatriði málsins. Við erum að hefja ferlið á sem lýðræðislegustu forsendum. Það þarf enginn að hafa áhyggjur af því að þjóðin muni ekki hafa rækilega aðkomu að þessu máli. Höldum okkur við kjarna máls.