157. löggjafarþing — 116. fundur,  4. júní 2026.

samgönguáætlun fyrir árin 2026--2040 ásamt fimm ára aðgerðaáætlun fyrir árin 2026--2030.

322. mál
[16:34]
Horfa

Nanna Margrét Gunnlaugsdóttir (M) (andsvar):

Frú forseti. Ég þakka hv. þingmanni og hæstv. tilvonandi ráðherra kærlega fyrir svarið. Við erum alveg sammála um það að á endanum lendir þetta auðvitað allt á heimilum landsins. En þá langar mig eiginlega bara að spyrja: Mér finnst við komin á þann stað að það er eiginlega ómögulegt að ræða þessa samgönguáætlun vegna þess að hún er svo óljós að það er ekki neitt á hönd festandi hvað er að fara að gerast. Meira að segja óarðbæru verkefnin — við virðumst ekki mega hafa nein tengsl við þetta innviðafélag, þau þurfa að ákveða þetta sjálf. Hv. þingmaður nefndi hér Eyjagöng og hvernig væri verið að takmarka það að einkaframtakið kæmi að þessu. Þá langar mig bara að spyrja: Erum við þá lent í þeirri stöðu að mati hv. þingmanns að til að reyna að leyfa einkaframtakinu að blómstra þá þurfum við að fara fram hjá innviðafélaginu með einhverjum snúningum? Því mér heyrist á þingheimi að þetta sé ekki alveg útilokað en þú megir ekki bara spyrja innviðafélagið hvort það vilji fara í þessa framkvæmd, þú þarft einhvern veginn samt að fá pólitíkina til að setja verkefnið inn í samgönguáætlun og þá ertu kannski búinn að útiloka einkaaðilann sem vildi fara í þetta og innviðafélagið tekur hugmyndina og heldur áfram. Er þetta ekki orðin einhver hringavitleysa?