27.02.1979
Sameinað þing: 58. fundur, 100. löggjafarþing.
Sjá dálk 2815 í B-deild Alþingistíðinda. (2228)

Umræður utan dagskrár

Páll Pétursson:

Herra forseti. Við höfum mildan og réttsýnan forseta, sérstaklega mildan, sem er greiðugur að lofa mönnum að koma með uppákomur úr ræðustólnum, hvort sem er rætt um úldna síld, skattframtöl, þjóðaratkvgr. eða hvað eina sem mönnum dettur í hug.

Þetta er óvanaleg till., sem hér kom á borð okkar, nema þá sem inngangur að kosningabaráttu. Nú treysti ég því, að sú hafi ekki verið meining flm. Þrátt fyrir það taldi ég rétt að verða við kvabbi hans og greiddi þessum afbrigðum atkv. mitt. En það er ekki það sama og að ég ætli að fara að samþ. þetta þingmál. Ef við viljum halda áfram stjórnarsamstarfi, þá vinnum við ekki svona, þá verðum við að gefa ríkisstj. starfsfrið.

Frv. forsrh. er í mótun, það er til meðferðar í ríkisstj., það er á viðkvæmu stigi, og ég vil undirstrika þau ummæli, sem hæstv. viðskrh. lét falla í ræðustól rétt áðan, að það er skylda stjórnarflokkanna að koma sér saman um frv. Það kann að vera að þeir bregðist þessari skyldu og við neyðumst til að skjóta efnahagsmálum undir dóm þjóðarinnar, en þá gerum við það ekki með þessu frv. eingöngu. Við gerum það í kosningum til Alþingis. Þá kemur í ljós hvaða úrræði menn hafa. Þá kemur í ljós hverjir vilja standa að raunhæfum aðgerðum og hverjir eru á móti þeim. Og þá kemur að sjálfsögðu í ljós, ef svo færi, að þeir, sem yrðu á móti því „prógrammi“, sem kynni að verða kosið um, yrðu skyldugir að taka að sér sameiginlega stjórnina á landinu.

Hv. þm. Matthías Bjarnason talaði um að í þessu frv. væri kolsvart afturhald. Hann talaði um að það væri samdráttarfrv. Svipað orðalag hafa sumir hv. Alþb. menn misst út úr sér í umr. Ég vona að þrátt fyrir að þarna sé mikil nálgun, eins og þeir segja í menntmrn., þá muni hv. þm. Matthías Bjarnason og Lúðvík Jósepsson framvegis sem hingað til hvor er hvor, þó að stutt sé að verða á milli, og til þrautavara vil ég nefna það, að danskir heiðursmenn rugluðust á fótunum á sér og urðu að berja í þá til þess að vita hver ætti hvern.