18.12.1980
Neðri deild: 38. fundur, 103. löggjafarþing.
Sjá dálk 1713 í B-deild Alþingistíðinda. (1879)

131. mál, verðgildi íslensks gjaldmiðils

Guðmundur G. Þórarinsson:

Herra forseti. Enn á ný aðeins örfá orð í tilefni þeirra ræðna sem hér hafa verið haldnar.

Ég vil fyrst segja það, að það er mér bæði mikil ánægja og heiður að heyra hversu vel þeir hv. 3. þm. Vestf. og hv. 10. þm. Reykv. eru lesnir í því sem ég hef sagt hér á þinginu. Það er mér mikil ánægja og heiður að hlusta á þá hafa yfir orð mín hér og lesa þau upp.

Ég vil aðeins segja það til svars við þeim spurningum sem hér hafa fram komið, að ég er í öllum grundvallaratriðum sömu skoðunar og ég hef verið í þessum málum. Hv. 3. þm. Vestf. hélt því fram, að ég hefði nokkuð hopað. Ég segi af fullri einlægni, að það væri hræsni ef ég viðurkenndi ekki að ég vildi gjarnan að nú þegar væri búið að grípa til nokkuð fastra aðgerða í efnahagsmálum. Hitt er annað, að ég verð að líta á það sem mikið traust á mér af hendi hv. 3. þm. Vestf., að hann skuli svo fastlega gera ráð fyrir að mér hafi tekist eða hefði átt að takast á þessu eina ári sem ég hef setið á þingi að ná fram aðgerðum í verðbólgumálum þrátt fyrir að hann, allan þann tíma sem hann hefur setið hér á þingi og vafalaust barist af einurð í þessum málum, hefur ekki náð meiri árangri en tölur sýna á þessu sviði.

Enn á ný: Ég hef ekki breytt um skoðun í þessum málum. Þessir hv. þm. geta til að glöggva sig á mínum skoðunum enn á ný rennt augunum yfir það sem ég hef sagt á þessu sviði. Þar er vissulega um að ræða viljayfirlýsingar mínar, það sem ég gjarnan vildi gera sem einn af 60 mönnum hér á þingi. Þessum þm. er báðum vel ljóst að í lýðræðisríki þurfa menn að ná samstöðu. Ótrúlegt þykir mér að þeir hafi fram undir þetta náð fram í einu og öllu því sem þeir hefðu helst viljað á þessu þingi. Ef svo er er það a.m.k. ekki mikið sem þeir hafa viljað.