04.11.1980
Sameinað þing: 13. fundur, 103. löggjafarþing.
Sjá dálk 431 í B-deild Alþingistíðinda. (296)

354. mál, útflutningsuppbætur á landbúnaðarafurðir

Egill Jónsson:

Herra forseti. Mér finnst vert að benda alveg sérstaklega á það, að sjálfur texti fsp. falli ekki í skuggann fyrir almennum umr. um landbúnaðarmál. Fsp. var bæði þörf og gagnleg að því leyti að spurst var fyrir um hvað ríkisstj. hygðist gera til að tryggja afkomu bænda á þessu ári. Það hefur komið fram í þessum umr. að um það er ekki deilt að á því er mikil þörf, og það er afskaplega hæpið að blanda því saman við ný atvinnuáform í sveitum landsins.

Ég held að það sé hverjum einasta manni ljóst, að ef á að byggja upp atvinnulíf eða meiri fjölbreytni í atvinnulífi í sveitunum, þá muni það taka langan tíma. Og ég vil vara við því, að í þeim efnum verði farið að með ógætni.

Ég vil hins vegar benda á það og þá sérstaklega út frá því sem hv. þm. Sighvatur Björgvinsson sagði áðan, að þau vandamál, sem landbúnaðurinn stendur frammi fyrir núna, stafa ekki af stefnunni sem hefur verið rekin í landbúnaðinum. Vandinn stafar fyrst og fremst af efnahagsástandinu í þessu landi. Það kerfi og sú stefna, sem var mörkuð árið 1960, stóðst til 1977. Hún stóðst allt þar til verðbólgan náði 30% markinu. Þessi vandi hefur vaxið með aukinni verðbólgu síðan. Ég vil leyfa mér að benda á m.a. í þessu sambandi, að á árinu 1978 var útflutt magn landbúnaðarvara hlutfallslega minna en árið 1969 og það var minna en á öllum áratugnum á milli 1960 og 1970. Það, sem hefur einfaldlega skeð, er að miðað við verðgildi þarf nú helmingi fleiri krónur til að koma þessari vöru í verð á erlendum markaði heldur en þurfti á fyrri áratug. Þetta er vert að undirstrika alveg sérstaklega í sambandi við þessar umr.