20.05.1981
Neðri deild: 102. fundur, 103. löggjafarþing.
Sjá dálk 4746 í B-deild Alþingistíðinda. (4973)

335. mál, framkvæmdasjóður aldraðra

Albert Guðmundsson:

Herra forseti. Ég vil taka undir það með hv. 9. þm. Reykv., að margt af því, sem bankarnir gera í peningamálum, mætti betur vera ógert, og ég skal með glöðu geði taka upp baráttu gegn þeirri risnu sem hann talar um. Ég hef haft upplýsingar um alls konar fjárfestingar bankanna, langt umfram það sem ég veit að Alþingi mundi nokkurn tíma láta sér detta í hug að samþykkja, og ég skal vera samstarfsmaður hans við að hreinsa þar til ef það er nokkuð að marka hv. þm. Enginn hefur slegið oftar og harðar undir belti á þeim þingum, sem við höfum setið saman, en einmitt hann. En þegar hann fékk svo tækifæri til að fylgja sínum stóru orðum eftir sem dómsmrh. þessa lands, hvað gerði hann þá? Ekki nokkurn skapaðan hlut. Fullyrðingarnar urðu eins og allt annað, bæði þá og hér, og þá sérstaklega um mig, — það urðu vindhögg. Ég var íþróttamaður, hef verið það alla mína tíð, og tel mig bera þess merki bæði í skapgerð, hugsunarhætti og framkvæmd og kannske ekki síður hvað kjark varðar, því það er það sem íþróttir byggja upp í einum manni. Ég tel mig ekki hafa slegið undir belti neins staðar og aldrei og mun ekki byrja á því á gamals aldri.

Ef menn hafa áhuga á einhverjum góðgerðarmálum eða góðgerðarstarfsemi eða að styrkja þá málaflokka, sem fyrir eru til samhjálpar í þjóðfélaginu, er þeim frjálst að koma með tillögur og láta á það reyna, hvort þm. taka undir þær, en ekki koma með ýmislegt annað en það sem er á dagskrá og er kannske hliðstætt. Það er málið sem er á dagskrá sem er til umræðu og afgreiðslu, en ekki önnur mál eða aðrir málaflokkar þó að þeir geti líka verið góðir.

Ég flyt mál mitt með áhuga þegar ég flyt mál. Þetta mál er ekki mitt mál. Ég er að taka hér undir mál flutt af nefnd hv. Nd. Alþingis sem ég á sæti í, og ég hef ekki hugsað mér að gera neina aðra tillögu um upphæðir en þar koma fram. Það getur vel verið að þessar upphæðir hefðu orðið aðrar hefði ég setið í heilbr.- og trn. sem fjallaði um þetta mál. Það skal ég ekkert segja um. — Í hverjum einasta lið málflutnings hæstv. fyrrv. ráðherra dómsmála var slegið vindhögg.

Hv. þm. Magnúsi H. Magnússyni, 5. þm. Suðurl., vil ég aðeins segja þetta: Ég var 13 ára drengur, ég var líka 14 ára drengur og þurfti að vinna fyrir mér áður en ég náði þeim aldri. Og ég var alinn upp í fátækt hjá gamalli konu. Hefði ég þá getað tekið þátt í því að greiða í sameiginlegan sjóð, sem þjóðin öll tók þátt í, til þess að sú elskulega gamla kona, sem ég átti allt mitt uppeldi að launa, gæti haft sæmilega aðhlynningu þegar hún þyrfti á að halda, en ég var því miður ekki maður til að sjá um og alls ekki í þeim efnum, en varð síðar maður til, þá hefði ég greitt þær 100 kr. Ég hefði þá greitt hvern einasta eyri sem ég hefði getað nurlað saman, sem hefðu verið engu minni peningaleg verðmæti fyrir mig en allt sem ég á núna vegna þess að það jafngilti því, — sú upphæð, sem ég hefði gefið, hefði jafngilt aleigu minni.

Við skulum ekki vera að vorkenna þeim sem á annað borð vinna fyrir tekjum, 13, 14, eða 15 ára, þó þeir þurfi að taka þátt í þeirri samhjálp, hæstv. fyrrv. heilbr.- og trmrh. Það er þannig með hæstv. fyrrv. ráðh. Alþfl. að þeir geta allt og vita allt eftir að þeir hafa farið úr embættinu, en eftir þá liggur minna þann tíma sem þeir eru í embætti.

Ég er sem betur fer með það skrifað sem ég sagði til hv. 7. landsk. þm. Ég gerði það viljandi að skrifa það upp, til þess að það færi ekkert á milli mála og ég gæti vitnað orðrétt í það sem ég sagði. Ég sé þar hvergi neina ástæðu fyrir hann til að skilja mín orð á þann hátt, að ég hafi verið með bölbænir í garð þess gamla fólks sem honum stendur næst. Það er langt frá því. Gamalt fólk er gamalt fólk í mínum augum, og ef það þarf á aðstoð að halda skiptir ekki máli hvort það er skylt eða tengt hv. 7. landsk. eða ekki.

Ég vil minna hv. 7. landsk. þm. á það, að í borgarstjórn Reykjavíkur bar ég fram tillögu fyrstur manna um byggingu sundlaugar við Grensásdeild fyrir lamaða og fatlaða og fólk sem þarf endurhæfingar við. Síðan var það flutt hér inn í Alþingi af þremur fyrrv. ráðh., sem höfðu notið þjónustu þeirrar deildar, ásamt mér. Ég var fyrstur í borgarstjórn að bera fram tillögu um sérstaka bifreiðaþjónustu fyrir lamaða og fatlaða sem yrði tengd Strætisvögnum Reykjavíkur á þeim tíma, en síðar var samþykkt og var rekin af Öryrkjabandalaginu hér í bæ. Sú tillaga var flutt í annað sinn. Þegar hún var loksins samþykkt var hún flutt í borgarstjórn af borgarfulltrúa Ólafi B. Thors og mér. Almenningur í þessari borg þekkir því hug minn til fólks með sérþarfir. Ég minnist þess ekki, að ég hafi setið hjá við atkvgr. þegar fjárveiting til málefna fatlaðra eða lamaðra hefur verið á dagskrá hér.

Það er svo, að í hvert skipti sem hv. 7. landsk. þm. kemur hér í ræðustól heldur hann sömu ræðuna um efnahagsmál almennt og kemur einstaka sinnum að því, sem á dagskrá er, í sínu langa máli. Hann kemst aldrei úr ræðustól án þess að slá neðan beltis í málflutningi sínum. Það er sorglegt. Það er meira en það, vegna þess að við erum flokksbræður. Það er átakanlegt.