19.03.1986
Neðri deild: 65. fundur, 108. löggjafarþing.
Sjá dálk 3222 í B-deild Alþingistíðinda. (2817)

285. mál, lögverndun á starfsheiti kennara og skólastjóra

Menntmrh. (Sverrir Hermannsson):

Herra forseti. Það hlýtur í sjálfu sér að vera þrautinni þyngra að bera titilinn 5. þm. Reykv. af því sem á dögum var hér maður með slíkum titti sem vildi vera kenndur við þennan króga, a.m.k. eiga eitthvað í krullunum á englahárinu. Eða fer ég ekki rétt með það? En sama er. Ég þakka sérstaklega fyrir góðar undirtektir við frv. þetta öllum sem til máls hafa tekið og bind nú fyllstu vonir við að það fái skjótan framgang. Ég skal beita mér fyrir því formlega að fulltrúi Kvennalistans fái seturétt í nefndinni með tillögurétti og málfrelsi þegar málið verður þar til vinnslu.

Það má margt um stöðu kennara í þjóðfélaginu segja og ég held að sem betur fer séu augu alls almennings að opnast fyrir stöðunni, hversu alvarleg hún er og að skjótra úrbóta er þörf. Ég bendi á, sem fram kom í máli hv. 5. þm. Austurl., að hér er um málamiðlun að tefla. Hér fer því fjarri að allt skrefið hafi verið stigið til fulls miðað við það sem samtök kennara óskuðu eftir og fóru fram á. En þau telja þetta verulegt spor í áttina sem muni verða til þess að menn treysti sér innan tíðar til þess að stíga þetta skref til fulls. Ég dreg ekki úr og ekki af mér þegar ég legg áherslu á að ástandið getur dregið til ófarnaðar að þessu leyti. Ég hef kynnt mér þessi mál og mér er ljóst að við svo búið má ekki standa og mun ég enda leggja mig fram um að reyna að ráða bót á og stemma stigu við þessari alvarlegu þróun. Ég tel að þetta samkomulag, svo skammt sem það nær, sé spor í rétta átt. Því er það sérstaklega ánægjulegt að heyra fulltrúa flokkanna taka svo drengilega undir málefnið.

Það mætti margt segja um þessi mál, en til þess gefst ekki tími nú, og eins það sem fram kom í máli hv. 5. þm. Reykv., þetta ástand í málefnum kennarastéttarinnar á við kennara upp úr og niður úr. Ekki eingöngu í grunnskólum eða framhaldsskólum, heldur einnig á háskólastigi.

Ég hef í athugun málefni Kennaraháskólans og vænti þess að fá tilsögn, því hana verð ég auðvitað að fá ef það á að verða eitthvert gagn af mínu ráðslagi, hvert skal halda í þeim efnum. Ég hef ekki enn fengið þau rök sem sýna mér fram á að rétt sé að leggja hann af í sjálfu sér, en þarna nefnir hv. þm. dæmi, flytur óformlega tillögu, getum við sagt, um hvernig hann gæti hugsað sér skipan þessara mála og ég hef ekkert um það að segja á þessu stigi máls.

Við ræddum hér eigi alls fyrir löngu um stefnumótun í menningar- og kennslumálum og við vorum öll sammála um að mjög skortir á slíka stefnumótun og að hún fyrirfyndist ekki. Ég rifjaði það upp að þegar ég fékk þessa fsp. fletti ég upp í stefnuskrá núv. ríkisstj. og leitaði mig hálfdauðan að menningarmálunum og fann ekki utan eitt einasta orð, aftast og aftan við öll alvarleg mál, þar sem það var tekið fram að ríkisstj. vildi hafa menntun í landinu. Og þetta ber víst að skilja svo að menn skuli vera læsir og skrifandi. Eða ég veit það ekki. Það vill verða svo stundum að menn skeyta ekki nóg um annað en það sem að þeim snýr þá og þá. En nú snýr þetta að mér og fyrir því er það að ég hef mjög mikinn áhuga á að við ræðum það fyrst, því þess þarfnast. Það setur enginn niður stefnu, enginn einn eða með sínum flokki eða fólki. Við þurfum að ræða þetta okkar í milli vegna þess að hér eiga flokkarnir samleið. Það hlýtur að vera að þeir geti átt samleið á meginbrautum í þessum málum. Þess vegna hef ég í huga og vil, ef ég fæ þeim vilja mínum framgengt, að alþm. verði uppistaða í ráðstefnu sem þyrfti að kalla saman til frumumræðna, af því sem umræða hefur ekki farið fram um þessi undirstöðumálefni okkar, á vori komanda.

Þetta vildi ég segja nú, en að öðru leyti ítreka þakklæti mitt fyrir einstaklega góðar undirtektir við málið.