Fjárframlög til Mannréttindaskrifstofu Íslands.

Frú forseti. Í tilefni orða hæstv. utanríkisráðherra um Amnesty International, sem hæstv. ráðherra segir að gefi út þær yfirlýsingar að samtök á sviði mannréttindamála eigi ekki að þiggja opinbert fé, þá veit hæstv. ráðherra vel að þau ummæli Amnesty lúta að alheimssamtökunum Amnesty, en hann getur ekki yfirfært yfirlýsingu þeirra á allt mannréttindastarf.

Amnesty International á aðild að Mannréttindaskrifstofu Íslands alveg eins og Barnaheill, Rauði krossinn, Hjálparstofnun kirkjunnar, UNIFEM og Öryrkjabandalagið. Hæstv. ráðherra veit auðvitað vel að hér er um samræmingaraðila að ræða, skrifstofu sem er að hluta til regnhlíf en að hluta til fulltrúi þessara samtaka í starfi Sameinuðu þjóðanna, í starfi á vettvangi norrænu þjóðanna og sem slík er hún afar mikilvæg.

Í ljósi þeirrar umræðu sem fram fór árið 1994 um mannréttindi almennt hér á landi og í ljósi samþykkta sem gerðar voru á þingfundi á Þingvöllum 1994 tók skrifstofan að sér hið opinbera hlutverk sem hún hefur sinnt af reisn hingað til, þ.e. að eiga samræður og samráð við sambærilegar skrifstofur á alþjóðavettvangi. Löggjafarsamkundan, Alþingi Íslendinga og við, fulltrúar þjóðarinnar, höfum ákveðið að þessi samræmingarskrifstofa eigi að vera til staðar. Við höfum látið henni í té fjármagn. Núna krefjast ráðherrarnir þess að þeir fái að ritstýra verkefnum allra mannréttindasamtaka, þar með talið þessarar skrifstofu. Við skulum viðurkenna að skrifstofan lýtur öðrum lögmálum en öll hin mannréttindasamtökin og við skulum viðurkenna að það er eðlilegt að löggjafarsamkunda þjóðarinnar láti þeirri skrifstofu í té fjármuni.