132. löggjafarþing — 61. fundur,  8. feb. 2006.

Öldrunargeðdeild á Landspítala -- háskólasjúkrahúsi.

481. mál
[13:45]
Hlusta

Ágúst Ólafur Ágústsson (Sf):

Frú forseti. Ég vil byrja á að þakka hv. þingmanni fyrir fyrirspurnina en ég held að málefni eldri borgara fái sjaldan þann hljómgrunn sem þau eiga skilið. Sum svið sem skipta aldraða mjög miklu máli liggja einfaldlega í þagnargildi og einn þeirra málaflokka er geðheilbrigðisþjónusta og þar á meðal þunglyndi meðal eldri borgara.

Ég hef tvisvar sinnum lagt fram á Alþingi þingsályktunartillögu um rannsókn á þunglyndi eldri borgara þar sem m.a. átti að skoða umfang vandans, orsakir og forvarnir en í bæði skiptin hefur þingmálið verið svæft í meðförum stjórnarmeirihlutans.

Varðandi geðheilbrigðisþjónustuna má benda á að erlendis má finna sérstakar geðdeildir fyrir aldraða og heilsugæsluþjónustu fyrir aldraða með geðræn vandamál. Miðað við stöðuna í Noregi ættu tvær slíkar stofnanir að vera hér á landi. Hér á landi er hins vegar engin sérstök öldrunargeðdeild og ég gæti vel ímyndað mér að á Landakoti væri hægt að hugsa sér sérstaka öldrunargeðdeild án mikils kostnaðar þar sem þar er margt fagfólk þegar að störfum.

Ég vil að lokum fagna því að ráðherra viðurkenni að aldraðir þurfi sérstök úrræði hvað þetta varðar en (Forseti hringir.) ég vil þó kalla eftir aðeins skýrari sýn hans (Forseti hringir.) og skoðun á sjálfu málinu en ekki vísun í einhvern vinnuhóp sem á eftir að skila sínu áliti.