Fundur iðnaðarnefndar um vatnalögin.

Virðulegi forseti. Ég ætla að ræða aðeins um fundarstjórn forseta vegna þess að ég tel að það beri að greina forseta frá því sem gerðist í störfum iðnaðarnefndar í morgun. Það er rétt að það verði dregið hér fram að við í stjórnarandstöðunni höfðum beðið um fleiri gesti inn á fundinn en boðaðir voru. Þar vil ég sérstaklega nefna gesti sem við vildum heyra álit frá í tengslum við vatnatilskipun Evrópusambandsins. Við höfðum t.d. beðið um að fulltrúar Náttúrufræðistofnunar Íslands kæmu á fundinn þar sem Náttúrufræðistofnun hafði sent inn umsögn sem lýsti því að þeir teldu, eins og Umhverfisstofnun, að það þyrfti að leggja þessi frumvörp, þ.e. frumvarp um lögleiðingu vatnatilskipunar og frumvarp um vatnalög, fram samhliða. Því tel ég að það hefði verið mikilvægt að fá þau sjónarmið eins og við báðum Umhverfisstofnun um, þ.e. hvort þau stæðu við umsögn sína um að það bæri að leggja þessi tvö frumvörp saman. Við þessu var ekki orðið og verð ég að lýsa því hér að mér þykir það mjög miður vegna þess að þetta skiptir verulegu máli. Eins og hv. þm. Sigurður Kári Kristjánsson sagði réttilega þá fullyrti fulltrúi umhverfisráðuneytisins að ekki væri fjallað um náttúruvernd í niðurstöðu þeirri sem lögð verður fram í frumvarpi um lögleiðingu vatnatilskipunarinnar, þannig að mér hefði þótt mikilvægt að fá þau sjónarmið fram.

Það var annað mjög merkilegt sem kom fram í þessari umfjöllun nefndarinnar. Það kom fram hjá einum af höfundum frumvarpsins að hvergi eða óvíða í heiminum væri gengið jafnlangt við lagasetningu í átt til séreignarréttar og hér á landi. Þetta finnst mér dálítið merkilegt að heyra og ég tel að hæstv. ríkisstjórn og þeir sem að þessu máli standa þurfi að rökstyðja það miklu, miklu betur en gert hefur verið hvers vegna við erum að ganga svo langt í aðra átt en nágrannaríki okkar og þau ríki sem við viljum vera í takti við.

Og bara svo að menn átti sig á því hver andinn innan Evrópusambandsins er þá segir í vatnatilskipun þess:

„Vatn er ekki eins og hver önnur verslunarvara heldur arfleifð sem ber að vernda, standa vörð um og fara með sem slíka.“

Þetta er sá andi sem er innan Evrópusambandsins í viðhorfum gagnvart vatninu og ég tel mjög mikilvægt að við ræðum þetta í samhengi, að við séum að taka kúrsinn svo langt frá þeim ríkjum sem við berum okkur saman við sem hafa öll haldið vatninu fyrir utan séreign. (Forseti hringir.) Mér finnst að það verði að útskýra það miklu betur hvers vegna við erum að fara í aðrar áttir.