Einkavæðing í heilbrigðiskerfinu.

Virðulegur forseti. Það er rétt sem kemur fram í Fréttablaðinu að ég er á móti einkavæðingu heilbrigðiskerfisins og tel að þau ríki sem hafa þannig fyrirkomulag hafi ekki sýnt fram á að það sé betri leið en hér er farin. Í einkavæðingunni eru svokallaðar einkagreiðslur, þ.e. að fólk borgar meira eða minna sjálft fyrir þjónustuna.

Við erum með allt annað fyrirkomulag hér. Hér stendur ríkið að þessari þjónustu og borgar megnið af þeim kostnaði sem fellur til í heilbrigðisþjónustunni. Við erum ekki með kerfi einkavæðingar á Íslandi.

Sumir telja að við eigum að fikra okkur inn á þá braut en ég er ekki sammála þeirri leið. Við höfum hins vegar kosið í nokkrum tilvikum að nýta okkur kosti einkarekstrar sem er ekki það sama og einkavæðing, eins og ég veit að hv. þingmaður veit.

Einkarekstur hefur leyst ýmis verkefni fyrir okkur og þá er það gert með þjónustusamningum sem ríkið greiðir fyrir þannig að áfram greiðir ríkið að megninu til þann kostnað sem fellur til varðandi þá samninga sem við gerum við einkaaðila.

Ég get nefnt hér sem dæmi að það er talsvert umfangsmikil þjónusta sem fer fram gagnvart öldruðum og fer fram með slíkum samningum. Það er líka hægt að nefna þjónustu við sjúklingahópa eins og þá sem fara í áfengissýkismeðferð. Þar er reyndar samningurinn runninn út, sá þjónustusamningur sem var gerður. En þetta eru kostir einkarekstrar. Þetta er ekki einkavæðing.

Ég deili hins vegar að vissu leyti áhyggjum lækningaforstjórans. Við erum með háskólasjúkrahús og það er eðlilegt að þar sé boðið upp á almenna kennslu. Það er matsatriði hvenær við erum að nýta of mikið (Forseti hringir.) markaðinn gagnvart því að taka af þjónustu til rekstrar úti í bæ.