utanríkismál, munnleg skýrsla utanríkisráðherra.

Frú forseti. Ég á bágt með að skilja þá geðvonsku sem fram kemur í ræðu hv. síðasta ræðumanns. Vil ég taka sem dæmi umfjöllun hennar um mannréttindakafla í ræðu hæstv. utanríkisráðherra þar sem hæstv. utanríkisráðherra leggur þunga áherslu á gildi mannréttinda og tekur sem dæmi það að gera Mannréttindastofu hátt undir höfði. Ég hefði talið það tilefni til að gleðjast en ekki búist við þeim viðbrögðum sem hv. þingmaður sýnir sem rekur hornin í hæstv. utanríkisráðherra yfir þessum tíðindum.

Það sem mér þótti hins vegar merkilegast í þessari ræðu er notkun hv. þingmanns á hugtökum eins og skammtímaminni og blekkingu sem hún tengdi umræðu um útblástur í almennri umfjöllun um útblástur í veröldinni. Hún tengdi hann gjarnan við stóriðjuframkvæmdir sem hér hafa verið að undanförnu, rétt eins og ástand í andrúmsloftinu í heiminum á alþjóðavísu mætti rekja til álversframkvæmda á Íslandi.

Það sem hins vegar vekur athygli mína er að það er eins og skammtímaminni hv. þingmanns hafi þrotið. Ef einhver ber ábyrgð á álframkvæmdum á Íslandi, sennilega þeim stærstu, er það hv. þm. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, fyrrverandi borgarstjóri í Reykjavík sem hefði einfaldlega (Gripið fram í.) getað stöðvað þær framkvæmdir sem borgarstjóri. (Gripið fram í.) Hún hins vegar greiddi atkvæði í borgarstjórn, að vísu með hnút í maga, með þeirri fjárhagslegu ábyrgð sem Reykjavíkurborg ber. (Gripið fram í.) Ég tek það fram, hæstv. forseti, að ég er sammála þeirri ábyrgu afstöðu sem fyrrverandi borgarstjóri í Reykjavík tók.