utanríkismál, munnleg skýrsla utanríkisráðherra.

Frú forseti. Ég er að taka sæti á Alþingi sem varamaður í nokkra daga og það ber vel í veiði á þessum kalda morgni að hér fer fram umræða um utanríkismál. Ég kveð mér hljóðs, ekki til að gagnrýna sérstaklega ræðu hv. þm. Halldórs Blöndals sem talaði á undan mér, enda þótt þetta sé andsvar við ræðu hans, heldur kannski til að tala um það sem ekki var minnst á, hvorki af hv. þingmanni né hæstv. utanríkisráðherra, og það er auðvitað stærsta utanríkismál okkar og umheimsins, þ.e. atburðina í Írak.

Ég minni á að núverandi hæstv. ríkisstjórn tók afstöðu og ákvörðun um að styðja innrásina í Írak, raunar áður en kosningar fóru fram fyrir þrem, fjórum árum, og leyndi þjóðina þessari vitneskju og hefur síðan haldið þessari stefnu áfram, að manni best skilst, í hópi hinna viljugu og fúsu þjóða sem stutt hafa aðgerðir Bandaríkjamanna og bandamanna þeirra í Írak á undanförnum missirum og árum.

Þetta er málið sem umheimurinn og fólkið talar um að því er varðar alþjóða- og utanríkismál og ekki er minnst á þetta mál í þeim skýrslum og ræðum sem hér eru fluttar af hálfu stjórnarsinna.

Ég stend hér upp, frú forseti, til að lýsa eftir afstöðu ríkisstjórnarinnar til Íraksmálsins. Hefur stefna ríkisstjórnarinnar breyst eða er hún enn hin sama, að þeir styðji heils hugar aðgerðir Bandaríkjamanna, jafnvel þó að Bandaríkjamenn sjálfir séu núna á hraðri leið með að breyta afstöðu sinni?