fjárlög 2008.

Frú forseti. Ég vil mótmæla þeirri skoðun að þau stefnumarkandi útgjöld sem ég taldi upp áðan og þær aðgerðir sem verið er að grípa til vegna byggðaþróunar skipti litlu eða skýri lítið þá aukningu sem orðið hefur á ríkisútgjöldum. Ég held þvert á móti að nokkuð stóran hluta af aukningunni megi rekja til þeirra þátta sem ég nefndi áðan að viðbættum aukafjármunum sem hafa verið settir í vegamál og vegaframkvæmdir. (Gripið fram í.) Ja, við framlag fjárlaga var ætlað að þessi þáttur skýrði kannski um það bil 70% af aukningunni. Nú kann það að hafa breyst í meðförum þingsins þannig að ég treysti mér ekki til að nefna tölu en sú tala ætti þó að gefa einhverja hugmynd um stöðu mála.

Ég skal glaður taka undir það með þingmanninum að hafa ber áhyggjur af því hversu mjög útgjöld ríkisins hafa verið að vaxa, ég deili þeim áhyggjum með honum. Ég styð þetta frumvarp viss um það að þegar t.d. kemur að heilbrigðismálunum getum við gengið að því sem vísu að á næstu árum muni ríkisstjórnin og heilbrigðisráðuneytið ná tökum á útgjaldaauka í málaflokknum sem hefur verið allt að því stjórnlaus undanfarin ár. Ég bind miklar vonir við það.

Hvað varðar ráðdeild og sparsemi, þegar litið er til allra þeirra óska og allra þeirra krafna sem uppi eru í þjóðfélaginu sem snúa að stjórnvöldum og alla þá þjónustu sem kallað er eftir, má komast að þeirri niðurstöðu að mönnum hafi tekist þokkalega að standa gegn öllum þeim kröfum. Ég gæti vel hugsað mér að menn tækju fastar á móti. Ég hef þó stutt aukin útgjöld til menntamála af því að ég er sannfærður um að framtíðarmöguleikar íslenskrar þjóðar snúast fyrst og síðast um það hvernig okkur tekst að mennta æsku landsins til að takast á við þau verkefni sem bíða hennar.