tekjuskattur.

Herra forseti. Ég vil bara gera athugasemdir við það orðalag að lausnin í baráttunni við miðstýringaráráttuna og tilhneigingu til að flytja verkefni og störf til Reykjavíkur sé fólgin í því að skera niður opinberan rekstur og draga úr umsvifum ríkisins eða samneyslunnar. Ég fæ nú ekki séð að einkageirinn sé endilega betri í þeim efnum.

Ég held að það sem þurfi að gera sé að gera eðlilegar kröfur um að opinberri þjónustu og opinberum umsvifum sé dreift með eðlilegum hætti um landið og að hún sé til staðar þar sem verkefni falla til. Það er auðvitað algjörlega gegn þeirri hugsun að umsýsla við fyrirtæki, sem eru þó með höfuðstöðvar á landsbyggðinni og eru stór, sé færð til Reykjavíkur.

Ef við skoðum aðeins einkageirann þá hafa nú ekki síður átt sér stað landslagsbreytingar norðan heiða, á Akureyri, öflugasta byggðarlagi landsbyggðarinnar þar sem áður voru höfuðstöðvar mjög margra öflugra fyrirtækja. Þar ræða menn mjög mikið um hugtakið útibúavæðingu þar sem menn upplifa að hvert svið viðskipta á fætur öðru verður að bráð svokallaðri útibúavæðingu. Þar sem áður voru sjálfstæðar höfuðstöðvar atvinnurekstrar á svæðinu eru nú útibú með mun minni umsvif og yfirbyggingu og ýmiss konar afleidd störf og þjónusta er unnin frá höfuðstöðvum í Reykjavík. Lausnin er því ekki endilega fólgin í þessu eins og hv. þingmaður nálgast það.

Ég verð líka að segja að mér líkar illa orðalag eins og að það sé einkageirinn sem haldi landsbyggðinni uppi. Ætli það sé nú ekki öfugt, að atvinnureksturinn dragi mikinn arð af landsbyggðinni og njóti góðs af umsvifum þar en færi hann því miður í allt of ríkum mæli hingað til suðvesturhornsins. Fyrir það líður landsbyggðin, þar er enginn undanskilinn. Þar má líka líta á ýmis félagasamtök og aðra sem manni hefði fundist eðlilegt að hefðu haft höfuðstöðvar sínar á landsbyggðinni t.d. í sjávarútvegi og landbúnaði en kjósa að setja þær niður hér (Forseti hringir.) — og öll umsvifin og afleidd störf sem spretta þó af atvinnurekstri og umsvifum á landsbyggðinni.