ráðstafanir í ríkisfjármálum.

Frú forseti. Ekki hvarflar að mér að halda því fram að hæstv. landbúnaðarráðherra sé að gera þetta að gamni sínu eða honum þyki þetta skemmtilegt en menn verða að ræða gerninginn eins og hann er og velta honum fyrir sér hvað sem tilfinningum líður. Þetta er í fyrsta lagi löggerningur. Samningurinn er lögvarinn. Hver er staða einstakra bænda sem við hann búa og telja sig hafa tiltekinn rétt á grundvelli hans? Það var það sem ég var að vísa til. Ég veit ekkert um hvernig á slíkt gæti reynt fyrir dómstólum. Svo mikið er víst að mér sýnist augljóst — enda bera viðbrögð bændaforustunnar merki um að hún lítur ekki svo á að hún hafi heimild til þess að semja við stjórnvöld um breytingu á þessum samningi nema aflað sé til þess umboðs. Auðvitað ætti þá ráðherra að fara formlega í málið þannig að óska eftir viðræðum við stéttina um breytingar og helst eitthvað sem samkomulag gæti orðið um, því svo vel þekki ég íslenska bændur að ekki mundu þeir skorast undan að reyna að leggja sitt af mörkum í þágu þjóðarbúsins eftir því sem þeir teldu sig vera í aðstöðu til.

Í öðru lagi tölum við um afkomu og rekstrargrundvöll atvinnugreinar sem er okkur ákaflega mikilvæg, þ.e. matvælaframleiðslu og undirstöðu mikilvægs matvælaiðnaðar sem skapar örugglega á milli 12 þúsund og 15 þúsund störf í landinu. Við þurfum líka að huga að því að ganga ekki svo fram að þarna verði frekari vandræði en orðin eru og vísa ég til þess sem ég áður sagði um þá erfiðleika landbúnaðarins sem fyrir voru. Nú lofa allir og prísa íslenskan landbúnað og íslenskan matvælaiðnað en hinir þegja sem undanfarin ár hafa viljað hann feigan og út af fyrir sig er það þakkarvert. Nú er lítið talað um að auka innflutning á matvælum.

Loks skulum við ekki gleyma því að við tölum um mjög tekjulága stétt sem á þá í vændum 800 millj. kr. skerðingu á afkomu sinni miðað við verðlagshorfur fyrir ári. Ég óttast að eins og aðstæður eru í greininni komi þetta fyrst og fremst fram í kjaraskerðingu hjá bændum.