ríkisábyrgð á lántöku Tryggingarsjóðs innstæðueigenda og fjárfesta.

Virðulegi forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir þetta innlegg. Ég skal verða fyrstur manna til að viðurkenna það ef ég hef lagt eitthvað rangt út af orðum hennar í hennar ágætu ræðu. Það var ekki meining mín, alls ekki, langur vegur frá.

Það sem ég átti við þegar ég tala um þetta sem nauðasamninga og ánauð, þá er það bara í ljósi þeirra orða sem þeir hæstv. ráðherrar sem mæla fyrir þessu máli hér viðhafa. Það stendur út úr þeim bunan af sárindum yfir því að þurfa að leggja þetta svokallaða samkomulag fram. Ég held því fram að þegar annar samningsaðilinn kemur fram með slíka gjörð og mælir þannig fyrir henni þá sé þetta ekki samkomulag heldur sé þetta neyðaraðgerð. Það er það sem ég átti við.

Ég get alveg deilt skoðunum með hv. þingmanni í því efni að það er ekkert gamanmál að þurfa að standa í þessu eða ánægjuefni. Þetta er ekki æskilegasta viðfangsefnið í dag. En ég tek þetta ekki þannig að það þurfi að verða neitt leiðinlegra eða erfiðara viðfangs — ég er ekki þeirrar skoðunar — að staðfesta ekki samkomulagið eins og það liggur fyrir og leita samninga að nýju. Ég tel að það verði ekki jafnerfitt og viðfangsefnið verður ef við ætlum að staðfesta það og glíma við þann stabba sem kemur. Ég tel að þetta sjö ára kúlulán, í ljósi þeirra upplýsinga sem ég var að reyna að gera þingheimi grein fyrir áðan, verði af þeirri stærðargráðu að við munum ekki ráða við það. Það óttast ég. Þess vegna undrast ég að einstaka þingmenn skuli geta verið búnir að gera það upp við sig nú þegar að við séum reiðubúin og höfum fjárhagslega getu til þess að takast á við þessa skuld eftir sjö ár, vegna þess að ég hef ekki enn þá fengið þær upplýsingar í hendur. Sit ég þó í fjárlaganefnd Alþingis.