nauðsynlegar bráðaaðgerðir vegna alvarlegs ástands efnahagsmála.

Virðulegi forseti. Ég þakka þessar góðu undirtektir við tillögur okkar sjálfstæðismanna. Ég vil kannski af þessu tilefni segja það að mér finnst vera mjög grunnt á því hjá mörgum blaðamönnum að segja stjórnarandstöðuna óábyrga þegar hún gagnrýnir ríkisstjórnina í erfiðri stöðu. Mér finnst það hafa verið mikið einkenni á umfjöllun um það sem við erum að gera hér á vettvangi þingsins annars vegar að fréttamennska og blaðamenn hafi fallið dálítið í þá gryfju að telja ríkisstjórnina sjálfkrafa hafa rétt fyrir sér, vegna þess að hún sé að glíma við erfið verkefni og hins vegar að sá sem sé að glíma við erfiða stöðu og reyna að greiða úr henni og leysa úr flóknum viðfangsefnum sé að vinna góðverk, og það sé ósanngjarnt og ómálefnalegt og jafnvel óábyrgt að hreyfa athugasemdum við því sem verið er að gera. Þessu er ég auðvitað innilega ósammála. Ég tel að við höfum hér fyrir framan okkur margar mjög stórar, erfiðar ákvarðanir. Við erum tilbúnir til að axla ábyrgð á erfiðum ákvörðunum, það birtist m.a. í þessu skjali okkar. Við höfum ekki gagnrýnt ríkisstjórnina fyrir t.d. það hversu umfangsmiklar niðurskurðaraðgerðir hún hyggst fara í. Við segjum: Það er u.þ.b. þetta sem þarf að skera niður, við mundum gera það sama í niðurskurðinum, við mundum kannski bera okkur öðruvísi að, en svona mikinn niðurskurð þarf að fara í. Það þýðir að við erum tilbúnir til að axla ábyrgð á erfiðum niðurskurðartillögum.

Við erum hins vegar ósammála á tekjuhlið þessara hugmynda. Við erum ósammála þeim hugmyndum að skattar séu leiðin til að stoppa upp í hallarekstur ríkisins. Við bendum á aðrar leiðir og ég fagna því að hv. þingmaður skuli telja þetta málefnalegt innlegg. Ég tek undir með honum um að það hefði farið betur á því að við hefðum fengið málefnalega umræðu um þetta grundvallaratriði. Margir hafa hins vegar kosið að líta einfaldlega á afstöðu okkar sem óábyrga þar sem við höfum ekki skrifað upp á hana í einu og öllu.

Ég gæti svo haldið áfram hér að nefna fleira til en fjárlögin. Ég vil t.d. taka Icesave sem dæmi um þetta. Menn segja að stjórnarandstaðan sé óábyrg fyrst hún vill ekki styðja við ríkisstjórn sem hefur komist að þessari niðurstöðu í málinu. Ég segi að það sé óábyrg ríkisstjórn sem kemur með niðurstöðu í slíku máli og ætlar að nota hana til að gera upp við fortíðina og það sem gerst hefur hér á undanförnum árum. Í samskiptum okkar við aðrar þjóðir eigum við kröfu til þess að ríkisstjórnin og ráðherrarnir komi fram fyrir hönd okkar allra. Ég hefði viljað sjá hæstv. forsætisráðherra og hæstv. fjármálaráðherra koma með niðurstöðuna í Icesave-málinu og segja einfaldlega við okkur þingheim: Þetta er það besta sem við teljum okkur geta gert. Þetta er ekki góð niðurstaða í nokkrum skilningi öðrum en þeim að það er engin önnur betri í boði. Ef hæstv. fjármálaráðherra Steingrímur J. Sigfússon hefði komið hér upp og hafið umræðuna um frumvarpið um Icesave og sagt: Ég legg til sem fjármálaráðherra Íslands að við ljúkum deilunni við Breta og Hollendinga með þessum hætti vegna þess að ég tel að hagsmunum íslensku þjóðarinnar sé þannig best borgið, þá hefði maður getað borið virðingu fyrir þeirri skoðun, því sjónarmiði.

Ég hefði verið ósammála því sjónarmiði en við hefðum getað tekist á um það hvað annað biði okkar ef við leiddum mál ekki til lykta með þessum hætti og það hefði verið málefnaleg umræða. En upp á hana er ekki boðið af ríkisstjórninni. Það er boðið upp á umræðu sem felur í sér uppgjör við fortíðina, ræða hans á þeim tíma snerist fyrst og fremst um þann formann Sjálfstæðisflokksins sem ekki kom næstur á undan mér heldur þar áður og einkavæðingu bankanna, Landsbankans og Búnaðarbankans, og aðra slíka hluti. Síðan var reynt að teikna hér upp mynd af miklum píslarvotti sem hefði þurft að taka til eftir þetta ball. Ríkisstjórnin sjálf ber mjög mikla ábyrgð á því að hér er skortur á málefnalegri umræðu vegna þess vanda sem við er að etja, bæði á það við um fjárlögin, önnur einstök mál og efnahagstillögur hennar í víðu samhengi sem við höfum verið að ræða hérna í dag.