réttarstaða starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum.
Virðulegi forseti. Það er sjálfsagt að nefndin kanni þetta litla mál ágætlega. Hér er ekki um það að ræða Eftirlitsstofnun EFTA sé að tyfta Hæstarétt. Hér er einfaldlega um það að ræða að hugsunin að baki þessari tilskipun sem við innleiddum í íslenskan rétt vegna þess að hún átti að veita starfsfólki tiltekin réttindi, þ.e. að fólk átti að halda ráðningarsambandi sínu við aðilaskipti á fyrirtækjum, náðist ekki fram þannig að fólkið fær ekki réttinn sem það á að fá. Fyrir vikið þarf fólk þá að gera kröfu á hendur Ábyrgðasjóði launa eða með öðrum hætti að reyna að verja hagsmuni sína en það nýtur ekki þeirra réttinda sem markmiðið var að ná með tilskipuninni vegna þess að orðalag innleiðingarinnar er ekki nægilega skýrt og skapar því svigrúm fyrir þá túlkun sem Hæstiréttur hefur beitt. Markmið réttarbóta sem við innleiðum og leiða af Evrópurétti er almennt að veita fólki réttindi. Mér finnst einfaldlega eðlilegt að við leiðréttum lög þegar þau tryggja ekki fólki þann rétt sem tilskipanirnar eiga að veita fólki. Þannig eiga auðvitað ábyrg stjórnvöld að koma fram og menn taka þá mið af dómsniðurstöðum, því að það er auðvitað þannig að dómar Hæstaréttar breyta réttarástandi og það þarf þá að breyta því aftur í ljósi dómsniðurstöðu Hæstaréttar.
Eftirlitsstofnun EFTA leggur það mat á þessa niðurstöðu að hún sé ekki í samræmi við ákvæði tilskipunarinnar. Þar er ég algjörlega sammála, það er ekki í samræmi við ákvæði tilskipunarinnar að nýr eigandi geti tekið bara plúsana af því að taka yfir fyrirtæki en þurfi ekki að taka neinar af byrðunum. Hann verður auðvitað að virða vangoldnar launaskuldbindingar gagnvart starfsmönnum. Annað er bara ömurlegur pilsfaldakapítalismi af verstu sort og ég trúi því ekki að hv. þingmaður sé að verja slíkt.
