gjaldeyrismál og tollalög.
Hæstv. forseti. Ég ætla ekki að fara djúpt í umræðu um það mál sem síðast bar á góma í orðaskiptum hv. þm. Sigurðar Kára Kristjánssonar og hæstv. viðskiptaráðherra, en ég verð þó að vekja athygli á því að ef hæstv. viðskiptaráðherra finnst svarið liggja í augum uppi með þeim hætti sem ráða mátti af orðum hans tek ég undir það sem hv. þm. Sigurður Kári Kristjánsson sagði að honum ætti ekki að verða skotaskuld úr því að koma þeim upplýsingum á framfæri í svari við fyrirspurn hv. þm. Einars K. Guðfinnssonar, eins og gert er ráð fyrir. Ég minni á að það er partur af verkefnum hæstv. ráðherra að svara þingmönnum, jafnvel þó að hæstv. ráðherrum kunni stundum að þykja svörin liggja í augum uppi. Ráðherrar eru ekki endilega í þeirri stöðu að geta valið sjálfir og hafnað hvaða fyrirspurnum þeir svara og hverjum ekki, heldur ber þeim auðvitað að svara eftir bestu getu þeim fyrirspurnum sem koma fram í þinginu. En nóg um það.
Ég ætla í örfáum orðum að víkja að því máli sem hér er til umfjöllunar. Við fyrstu sýn virðist mér ekki óeðlilegt að þær breytingar verði gerðar sem frumvarpið mælir fyrir um varðandi það að verkefni flytjist frá Fjármálaeftirliti til Seðlabanka með þeim hætti sem þarna er gert ráð fyrir. Þetta var umræða sem að nokkru var tekin þegar gjaldeyrishöftin voru sett á í hendingskasti haustið 2008. Ég minnist þess að í þáverandi hv. viðskiptanefnd ræddu menn einmitt dálítið þennan þátt en í ljósi þess knappa tíma sem þá var til ráðstöfunar var talið rétt að hafa verkaskiptingu Seðlabankans og Fjármálaeftirlitsins með þeim hætti sem þar var undir einfaldlega vegna þess að Fjármálaeftirlitið hafði, kannski ólíkt Seðlabankanum, ákveðna reynslu af rannsóknum og beitingu stjórnvaldsúrskurða með þeim hætti sem gert var ráð fyrir að yrði varðandi framkvæmd gjaldeyrishaftanna. Þarna er sem sagt stigið skref sem mér sýnist í fljótu bragði vera eðlilegt í ljósi almennrar verkaskiptingar Fjármálaeftirlits og Seðlabanka. Ég tel þó rétt að farið verði nokkuð yfir þetta í hv. viðskiptanefnd, einkum vegna þess að í þessu sambandi hljóta að vakna spurningar um verkaskiptingu þessara tveggja stofnana ef horft er á málið í aðeins víðara samhengi
Ljóst er að sú umræða hefur verið töluvert uppi á síðustu missirum að það væri rétt skref að sameina þessar stofnanir eða breyta verkaskiptingu þeirra að öðru leyti. Gerðar hafa verið ýmsar lagabreytingar sem snerta þessar stofnanir og aðrar eru í farvatninu í þinginu en hins vegar hefur ekki, eftir því sem mér hefur sýnst, farið fram nein heildstæð skoðun á því hvernig fyrirkomulag og skipulag þessara stofnana ætti að vera. Ég minnist þess m.a. þegar rætt var um að flytja Seðlabankann undir ráðuneyti hæstv. ráðherra að það var nefnt sem partur af röksemdafærslunni fyrir þeirri breytingu að það mundi auðvelda breytingar í þessa veru, breytingar á verkaskiptingu Seðlabanka og Fjármálaeftirlits og hugsanlega sameiningu þessara tveggja stofnana, að færa þetta undir sama ráðuneyti í staðinn fyrir að hafa þetta annars vegar hjá forsætisráðuneyti og hins vegar hjá viðskiptaráðuneyti eins og áður var. Ég vil því inna hæstv. efnahags- og viðskiptaráðherra eftir því hvort eitthvað sé að gerast í sambandi við skoðun að þessu leyti. Ég hef heyrt hæstv. ráðherra tjá sig um þetta áður en ég velti fyrir mér hvort einhver vinna eða athugun hafi farið fram af hálfu ráðuneytisins í þessa veru á því rúma ári eða ríflega það, eina og hálfa ári, sem hann hefur setið í embætti og hvort vænta megi frekari breytinga á verkaskiptingu þessara tveggja stofnana. Maður hlýtur að spyrja sig slíkra spurninga vegna þess að hér hafa vissulega verið skiptar skoðanir um þetta og ekki hefur verið talað einni röddu úr hópi embættismanna, sérfræðinga og ráðgjafa um þessi atriði. Ég held að það væri ágætt og gott fyrir okkur í þinginu að fá upplýsingar um það hvort og þá hvað hefur verið gert af hálfu ráðuneytisins til að fara yfir þessi mál.
Í þessu samhengi vildi ég líka spyrja hæstv. ráðherra hvort það séu að hans mati einhverjir tímafrestir eða einhverjar ytri aðstæður sem reka á eftir hraðri afgreiðslu þessa máls nú. Ljóst er að skammur tími er eftir af þinginu, ef starfsáætlun þingsins helst, og nokkuð góður samhljómur var um að taka málið inn í þingið með afbrigðum áðan, enda nauðsynlegt vegna þess að málið kemur fram tveimur mánuðum eftir að frestur til að leggja ný frumvörp fram rann út í lok mars. En ég velti því fyrir mér hvort það séu einhverjar ytri aðstæður sem valda því að málið þarf svo skjóta afgreiðslu eða hvort hv. viðskiptanefnd eða þingheimur hafi í rauninni svigrúm til að skoða málin með aðeins víðtækari hætti en er að finna í frumvarpinu.
