139. löggjafarþing — 35. fundur,  25. nóv. 2010.

takmarkanir á dragnótaveiðum.

[11:35]
Horfa

Kristján Þór Júlíusson (S):

Forseti. Ég þakka fyrir þá umræðu sem hér á sér stað og málshefjanda það frumkvæði sem hann sýnir í að taka þetta mál á dagskrá.

Mér kemur þetta mjög einkennilega fyrir sjónir. Við erum að ræða hér um það að í stefnuáætlun ríkisstjórnarinnar hafi menn sett fram þetta sem stefnumarkmið án þess að það væri með nokkrum hætti útfært og svo liggur hér fyrir að menn grípa til aðgerða um að loka tilteknum sjö fjörðum. Ekki liggur fyrir, eins og hér hefur komið fram, sameiginlegur skilningur á því að til grundvallar þessari lokun liggi einhver fagleg úttekt eða vísindaleg niðurstaða.

Maður spyr sig líka hvort þá liggi fyrir, í ljósi þeirrar ákvörðunar sem hefur verið tekin, einhver vísindaleg áætlun um það með hvaða hætti eigi að rannsaka áhrifin af þeirri friðun, sem svo er kölluð, með þeim hætti sem hér er sett fram. Hv. þm. Ólína Þorvarðardóttir sagði að menn ætluðu með þessu að vera á varðbergi og vernda lífríki sjávarins. Í mínum huga snýst staða mála í dag á Íslandi um það að við náum á land sem mestum afla, þeim takmarkaða afla sem við getum sótt í auðlindina alla, og vinnum hann einnig með sem minnstum tilkostnaði. Það eru í mínum huga alveg jafngild sjónarmið þeim sem menn hafa reynt að halda hér fram með einhverjum vísindalegum rökstuðningi sem virðist enginn vera.

Í mínum huga er hér tvímælalaust um að ræða hvernig er komið fram gagnvart fremur smáum byggðarlögum sem eiga erfitt með varnir, útgerðarfyrirtækjum og fiskvinnslu á þessum stöðum. Hvammstangi var nefndur áðan. Ég gæti nefnt Grímseyinga sem hafa haft uppi mjög hávær mótmæli og ég hef enga trúa á öðru en að hæstv. sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra, sem hingað til hefur haft þokkalega góðan skilning á og sýnt samúð með landsbyggðinni, taki þessar tillögur sínar til endurmats.