mótun framleiðslustefnu í lífrænum landbúnaði.

Frú forseti. Ég fagna í grófum dráttum þeirri þingsályktunartillögu sem hv. þm. Þuríður Backman mælti fyrir en það eru nokkur atriði sem mig langar aðeins að koma inn á sem tengjast kannski landbúnaðinum almennt, ekki eingöngu lífrænum landbúnaði.

Fyrst velti ég því fyrir mér af hverju við eigum að setja okkur það markmið að þessi ákveðna tala náist, 15%, fyrir 2020. Ég held að það sé mjög jákvætt, eins og efni tillögunnar segir til um, að þeir bændur sem vilja fara í lífræna framleiðslu og meta það svo að skynsamlegt sé fyrir þá út frá aðstæðum, framleiðsluaðstæðum, markaðsaðstæðum og öðru því um líku, eftirspurn, að fara í lífræna framleiðslu og að þeir fái til þess einhvern stuðning frá hinu opinbera. Það er alveg ljóst, eins og hv. þingmaður kom inn á, að ákveðið hlutfall af kaupendum landbúnaðarafurða vill kaupa lífrænar afurðir hvort sem það er kjöt, mjólk, grænmeti, korn eða hveiti. Þessi markaður er klárlega vaxandi og ég held að það sé mjög jákvætt að við Íslendingar í íslenskum landbúnaði förum að huga að því að metta í það minnsta markaðinn hér heima af eftirspurn eftir lífrænum vörum sem við framleiðum.

Ég held samt að það sé varhugavert hvað íslenskan landbúnað snertir að stilla því þannig upp að sá landbúnaður eða sú framleiðsla sem ekki er lífræn sé ekki nægilega hrein og góð. Ég er ekki að segja að hv. þingmaður hafi gert það í máli sínu því að hún talar almennt mjög jákvætt um íslenskan landbúnað. Við sjáum það best til að mynda með íslenska lambið og núna íslenskar mjólkurvörur að það er aukin eftirspurn eftir þessum vörum hjá verslunum sem alla jafna bjóða hágæðavörur. Ég nefni í því sambandi Whole Foods búðirnar í Bandaríkjunum sem bjóða almennt hágæðavörur alls staðar að úr heiminum. Þar er boðið upp á íslenskt lambakjöt í auknum mæli og markaðurinn vex þar. Einnig er þar boðið upp á íslenskt skyr, smjör og reyndar íslenskar sjávarafurðir úr fiskeldi eins og íslenska bleikju. Ég held að það sé markaður fyrir bæði íslenskar vistvænar landbúnaðarafurðir og íslenskar lífrænar landbúnaðarafurðir.

Fáir bændur hafa farið yfir í lífræna framleiðslu og nái þetta fram að ganga kann það að hvetja til þess að einhverjir bændur fari í slíka framleiðslu og það er vel á meðan markaður er fyrir þær afurðir. Mín tilfinning er samt sú að megnið af framleiðslunni á Íslandi verði ekki lífrænt á næstu árum heldur vistvænt eins og nú er, samanber íslenska lambakjötið sem er framleitt undir ströngum kröfum gæðastýringar í sauðfjárrækt sem eru miklu strangari en hefur nokkurn tíma þekkst í nágrannalöndum okkar hvað varðar lyfjaskráningu og að ekki megi nota lyf, skráningu á beitarhólfum og nákvæmri skráningu á öllum öðrum þáttum búrekstrarins. Það er eins konar ISO-vottun.

Ég held að ástæða þess að margir hafa ekki farið út í lífræna framleiðslu sé sú að afkoman sé ekki það mikið betri fyrir lífrænar landbúnaðarafurðir og að markaðurinn sé ekki tilbúinn að borga þann mismun sem kostar framleiðandann að framleiða lífrænar afurðir. Hv. þm. Þuríður Backman nefndi að það væri fyrst og fremst notkun á tilbúnum áburði sem ylli því að dilkakjötsframleiðsla og íslenska lambakjötið væri ekki lífrænt. Ef menn mundu hætta að nota tilbúinn áburð mundi það á mörgum svæðum leiða til gríðarlegrar framleiðsluskerðingar vegna þess að þeir yrðu að minnka búin svo mikið að þeir yrðu að fá mikið hærra verð fyrir lífrænu afurðirnar. Ég held að það sé kannski þess vegna sem menn hafa ekki farið út í þetta. Reyndar hafa kynbótaplöntur, sem vinna köfnunarefni úr andrúmsloftinu, verið í prófun hér á landi. Þær hafa reyndar verið til lengi. Ég veit til þess að bændur eru í auknum mæli farnir að nota þessar plöntur. Það er einmitt eitt af þeim atriðum sem hv. þingmaður nefndi að væri aðlögun að lífrænni framleiðslu.

Ég ætla svo sem ekki að hafa þetta mikið lengra. Ég fagna frumvarpinu eins og það er. Ég hef samt ákveðnar efasemdir um að við eigum að setja okkur ákveðin prósentumarkmið. Ég held að nær væri að bjóða upp á einhvers konar stuðning við þá sem vilja fara í lífræna framleiðslu þannig að hver og einn meti það sjálfur en að fyrir liggi stuðningskerfi fyrir þá sem hafa áhuga á þessu. Ég ítreka þó að mín tilfinning er sú að við höfum mikla möguleika á því að efla og auka framleiðslu á vistvænum landbúnaðarafurðum hér á landi og er ég þá ekki að gera lítið úr þessu frumvarpi. Við sjáum til að mynda eftirspurnina eftir íslensku dilkakjöti núna. Ég átti samtal við einn sláturleyfishafa fyrir hálfum mánuði og sá ágæti sláturleyfishafi sagði að hann gæti selt tvöfalt það magn sem hann seldi í fyrra. Hann segir þá fá fimm símtöl í viku frá erlendum aðilum sem séu tilbúnir að greiða gríðarlega hátt verð fyrir íslenskt lambakjöt af því að það er að verða gourmet-vara mjög víða og að framleiðslan í Ástralíu og á Nýja-Sjálandi sé að dragast saman. Ég held að við Íslendingar eigum að nýta okkur þetta samhliða því að leggja áherslu á að bjóða þeim bændum og neytendum sem það vilja upp á lífræna framleiðslu og klárlega hvetja til þess. Ég held að lífræni markaðurinn taki aldrei af hinum eða öfugt, hvor tveggja styður hinn.

Ég fagna þessu frumvarpi og vonast til að það fái jákvæða meðferð í þinginu. Ég ætla ekki að taka afstöðu til einstakra upphæða sem þar eru nefndar varðandi stuðning við lífræna framleiðslu, ég held að það sé nokkuð sem þurfi að skoða og hugsanlega að þróast. Í grófum dráttum er ég sammála innihaldi þessarar þingsályktunartillögu og vonast til þess að hún nái fram að ganga.