fjárlög 2012.

Virðulegi forseti. Ég ætla að fara yfir ýmsa liði í fjárlagafrumvarpinu og þær breytingar, eða ekki-breytingar, sem gerðar hafa verið eða gerðar eru tillögur um að nái fram að ganga. Það er ýmislegt sem enn hefur ekki verið farið yfir eða gerð skil á sem er alveg ástæða til að nefna.

Ég vil byrja á að fara aðeins yfir álit minni hluta utanríkismálanefndar um tillögur í fjárlagagerðinni. Undir það álit skrifa Ragnheiður Elín Árnadóttir, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og Gunnar Bragi Sveinsson. Það sem við gagnrýnum einna helst í álitinu er hvaða svör við höfum fengið varðandi kostnað við aðildarumsókn að Evrópusambandinu. Það virðist ekki vera hægt að fá eða alla vega gengur erfiðlega að fá skýra mynd af því hvaða fjármuni er verið að setja í það verkefni nákvæmlega. Því er hreinlega svarað að erfitt sé að meta það og flókið að meta kostnaðinn. Ljóst er að ákveðnir hlutir liggja fyrir eins og kostnaður við þýðingarmiðstöð og þess háttar. Mér sýnist að verið sé að færa um það bil 500 milljónir vegna þýðingarmiðstöðvar og kostnaðarumsóknar yfir á næsta ár. Síðan kemur fram að erfitt sé að finna út úr því hver kostnaður er hjá starfsmönnum sem hafa verið fluttir milli verkefna, þ.e. teknir úr einu verkefni og settir í þetta verkefni, erfitt sé að meta þann kostnað.

Þá er einnig gagnrýnt að teknir eru starfsmenn úr EES-verkefnum og settir í þetta verkefni, þ.e. Evrópusambandsumsóknina sjálfa, sem gerir það vitanlega að verkum að snúnara er að fylgjast með EES-reglunum. Það er hins vegar alveg sérstakt umfjöllunarefni sem væri gaman að fjalla um einhvern tímann.

Þessu tengt kom fram í dag og var staðfest í símtali eins hv. þingmanns við utanríkisráðuneytið að einhvers konar samningur eða samkomulag virðist vera til um meðferð svokallaðra IPA-styrkja. Svo virðist sem styrkþegar eigi að fá undanþágu frá ýmsum lögum á Íslandi varðandi einhver fríðindi frá styrkjum, gjöldum, svo sem stimpilgjöldum og öðru slíku. Svo virðist einnig vera sem persónulegar eignir muni vera undanþegnar tollum, þ.e. sem fluttar eru til landsins, og ýmislegt þess háttar. Það er vitanlega mjög óeðlilegt, frú forseti, að þingmenn lesi um slíka samninga í dagblöðum, að þeir samningar hafi ekki verið kynntir fyrir viðkomandi nefndum, í þessu tilfelli utanríkismálanefnd. Auðvitað er það þannig að skattbreytingar og slíkt mun fara í efnahags- og skattanefnd, en samninginn hlýtur að þurfa og á að kynna í utanríkismálanefnd. Því veltir maður fyrir sér hvort margir fleiri slíkir samningar séu á ferðinni eða einhvers konar upplýsingar sem við þurfum á að halda. Það er vitanlega ekki hægt að vera með einhvers konar leynd yfir þeirri vegferð allri sem þetta Evrópusambandsmál er á.

Á það hefur verið bent að kostnaður Íslands við mögulega aðild að Evrópusambandinu gæti á hverju ári verið 34 milljarðar með árgjöldum og framlagi til Evrópska fjárfestingarbankans. 34 milljarðar er býsna stór og mikil upphæð í því samhengi sem við ræðum hér, þ.e. fjárlögin, ef af þessu verður sem við vonum flest vitanlega að verði ekki.

Við þetta má líka tengja að ef hinir svokölluðu Icesave-samningar hefðu náð fram að ganga hefði mátt búast við vaxtagreiðslum á hverju ári upp á 30–40 milljarða kr. Við værum því komin með 70–80 milljarða í vaxtagreiðslur og aðildargjöld gagnvart Evrópusambandinu ef öll þau ósköp hefðu nú lent á okkur. Þetta var aðeins varðandi það. Einhverjum kann að finnast þetta aukaatriði en það finnst mér alls ekki.

Hér hefur verið töluvert rætt um þjóðhagsspá og þann rökstuðning sem menn sækja í hana fyrir fjárlögum. Á það ber hins vegar að benda að forsendurnar sem verið er að gefa sér í þjóðhagsspá eru aukin neysla, einkaneysla og framkvæmdir. Verður að segjast eins og er að vandséð er hvernig það eigi að ná fram að ganga, ekki síst þegar þeir sem kannski eru líklegastir til að standa í fjárfestingum, fyrirtækin í landinu, telja að töluvert langt sé í land með að ástandið hér á landi hvetji til fjárfestinga. Nýlega var gerð könnun meðal 400 stærstu fyrirtækja landsins þar sem 72% þeirra er svara telja að aðstæður séu slæmar í rekstri fyrirtækjanna. Það eru fleiri sem telja að þær versni heldur en batni. Þetta hlýtur að vera áhyggjuefni fyrir okkur öll og ekki síst þegar þeir aðilar eru spurðir þá telja þeir að fjárfestingar muni ekki aukast á næsta ári. Það er að sjálfsögðu ekki hægt við spádóm eða það sem kemur fram í þjóðhagsspánni þar sem talað er um að fjárfestingar eða framkvæmdir muni halda uppi þeim hagvexti sem þar er ræddur. Það er vitanlega snúið ef grunnurinn er ekki nógu traustur.

Síðan verð ég að segja að það eru að mínu viti mistök hvernig fjársýsluskattur sem hér hefur verið nefndur, sem er líka ætlaður til að auka tekjur, er settur á og lagður fram. Það væri farsælla að leggja þann skatt á hagnað fyrirtækja. Ég hef nú ekki á hreinu hvaða upphæðir væri þá um að ræða, enda færi það vitanlega eftir prósentum eða því sem væri lagt á. Það er alveg ljóst að eins og skatturinn er hugsaður getur hann haft slæm áhrif og jafnvel hreinlega gengið af litlum fjármálastofnunum dauðum. Litlir sparisjóðir og aðrar slíkar stofnanir munu verða verst úti nái þetta fram að ganga. Fullyrt er að þessi skattur muni leiða til uppsagna hjá þeim fyrirtækjum er hann lendir á. Ef það er gert hlutfallslega er ljóst að það eru konur fyrst og fremst eða í stærstum hluta sem munu verða fyrir barðinu á því, af því að fjármálafyrirtækin, mörg hver í það minnsta, hafa ekki tök á að bregðast öðruvísi við en með uppsögnum eða velta kostnaði yfir á viðskiptavinina, sem er ekki gott heldur. Viðskiptavinir fjármálafyrirtækjanna eru í mörgum tilfellum fyrirtæki sem eiga í erfiðleikum með rekstur sinn eða heimili sem mörg hver eru í mjög erfiðri stöðu.

Talandi um heimilin hefur það verið nefnt að einhverjar væntingar eru um að fasteignamarkaðurinn sé að taka við sér. Það er vonandi. Hins vegar er fróðlegt að vita hversu stór hluti þeirra samninga sem verið er að gera er við fjármálastofnanir eða eignir sem fjármálastofnanir eru að selja. Því var velt upp í sjónvarpsþætti á Stöð 2 ekki alls fyrir löngu að verið gæti að bankarnir hafi hag af því að halda fasteignaverði uppi og séu jafnvel að nýta hin stóru eignasöfn til að gera það. Um það er vitanlega erfitt að fullyrða. Einnig kom fram að sérfræðingar í húsnæðismálum telja jafnvel að fasteignamarkaður eigi eftir að lækka um 20–30% sem mun að sjálfsögðu þýða skerðingu á eignum og kjörum og auka vandræði heimilanna. Það er ekki að sjá að verið sé að huga að neinum slíkum þáttum í fjárlagafrumvarpinu.

Þá komum við að verðtryggingu. Verðtryggingin er mikið rædd og nauðsynlegt er að ræða hana í þessu sambandi því að hún kemur að sjálfsögðu við marga þá sem fjárlagafrumvarpið kemur einnig við, ekki síst heimilin. Því er gjarnan haldið fram að forsendur þess að afnema verðtryggingu sé að skipta um gjaldmiðil, en auðvitað er margbúið að sýna það og sanna að það er alrangt. Afnám verðtryggingar er ákvörðun sem hægt er að taka í rauninni á morgun, þ.e. að setja það ferli í gang. Ég get tekið undir með þeim sem telja að það sé snúið að gera það í einhverjum flýti eða einu vetfangi, en hefja á skynsamlegt ferli eins og við framsóknarmenn höfum lagt til. Hv. þm. Eygló Harðardóttir hefur verið 1. flutningsmaður að máli um að afnema verðtryggingu í áföngum og setja þak á hana og fleira slíkt. Það væri gríðarlega gott og mikilvægt að ná slíku máli fram. Einhverjar yfirlýsingar hafa verið gefnar um að rétt sé að gera það, en nú þarf að láta verkin tala.

Komið hefur fram og ég benti á það áðan að a.m.k. tveir aðilar hafa kvartað yfir því að ríkisstjórnin standi ekki við loforð eða gerða samninga. Vil ég þar fyrst nefna bréf sem alþingismenn hafa fengið frá formanni Öryrkjabandalags Íslands þar sem bent er á að sú upphæð sem er í fjárlagafrumvarpi 2012 vegna hækkunar bóta almannatrygginga er ekki í samræmi við yfirlýsingu og loforð, að mér sýnist, sem þessi ágætu samtök telja sig hafa haft frá ríkisvaldinu, þ.e. að í staðinn fyrir að hækkunin nemi um 6,5% er talað um 3,5% í fjárlagafrumvarpinu. Ákveðnir bótaflokkar hækka ekki. Það eru bótaflokkar sem koma að sjálfsögðu illa við marga en sér í lagi á það við þann hóp sem hefur það kannski einna verst, heimilin og þeirra sem njóta mæðra- og feðralauna, umönnunargreiðslna, meðlagsgreiðslna og þess háttar.

Síðan er ekki hægt að sleppa því að nefna auglýsingu Alþýðusambands Íslands í dagblöðum í dag þar sem hreinlega var sagt að ríkisstjórnin stæði ekki við gerða samninga. Hvað sem mönnum finnst um samninga eða að menn hafi samið af sér eða eitthvað slíkt er það vitanlega algjörlega útilokað að ekki sé staðið við samninga.

Annar minni hluti fjárlaganefndar hefur skilað ítarlegu áliti varðandi fjárlögin þar sem fjallað er um ýmsa þætti, þar á meðal forsendur og spár og bent á að brotalamir séu í grunninum. Síðan er farið yfir einstaka þætti, farið yfir það sem kann að vanta eða er vanáætlað jafnvel. Benda má á að útgjaldaliðir vegna yfirtöku eða sölu á sparisjóðum eða framkvæmdum virðast ekki vera settir fram með þeim hætti sem æskilegt er.

Þá er farið yfir nokkrar tillögur sem eru til þess fallnar að auka tekjur, eða skila tekjum til ríkissjóðs, og til útgjalda. Það sem vekur athygli mína við yfirlestur þessa ágæta álits eru þær yfirlýsingar sem hafa komið fram frá velferðarnefnd um heilbrigðismál. Mun ég fara yfir það nánar á eftir.

Ekki er samræmi, að ég tel, í sumum þeirra tillagna eða þeirra afleiðinga, ef þannig má orða, sem kunna að verða af fjárlagafrumvarpinu. Á einni heilbrigðisstofnuninni er lagður til sparnaður sem leiðir til þess að sjúklingar þurfa að leita sér þjónustu annað. Á sama tíma er verið að hætta styrkjum til áætlunarflugs á þennan stað sem mun leiða til þess að flug leggst af. Sjúklingar hafa því færri tækifæri og jafnvel mögulega engin til að sækja sér þá þjónustu sem áður var á heilbrigðisstofnuninni en verða nú að sækja annað vegna þess hvernig samgöngurnar eru.

Það sem ég get ekki sleppt að nefna er að hagvöxtur hefur verið neikvæður víða úti á landi um árabil. Sveitarfélög, fyrirtæki, einstaklingar, hafa brotist um á hæl og hnakka við að fjölga störfum, fjölga opinberum störfum, til að hækka eða auka hagvöxt og auka fjölbreytni í atvinnulífi. Ríkisvaldið hefur hins vegar, það er bæði gömul saga og ný, ekki staðið sig í að styðja við slíkar hugmyndir þar sem opinber störf eru tekin með annarri hendinni en fjölgað með hinni. Allir sjá að það getur að sjálfsögðu ekki gengið.

Menn gleyma því hins vegar í þessu að þenslan — sem gjarnan er nefnd hér að hafi orsakað hrunið að einhverju leyti, við vitum að sjálfsögðu að það er alþjóðleg bankakreppa og ýmislegt annað sem varð til þess líka — var ekki alls staðar úti á landi. Það eru einhverjir staðir sem skera sig úr að sjálfsögðu þar sem mikil atvinnuuppbygging var, miklar og góðar framkvæmdir eins og fyrir austan og svo sem á nokkrum öðrum stöðum, en heilt yfir kom þenslan aldrei út á land. Hins vegar er kreppan að sjálfsögðu heilt yfir. Nú er það þannig að svo virðist sem ekki síður landsbyggðinni sé ætlað að taka á sig þær byrðar sem stjórnvöld hafa ákveðið, að landsmenn þurfi að taka á sig byrðar vegna kreppunnar og tekjumissis hjá ríkisvaldinu.

Ég verð að segja fyrir mig að ég er ekki alveg sammála því að hægt sé að gera það með þeim hætti af því að ekki er hægt að segja við landsvæði þar sem ekki hefur verið hagvöxtur, jafnvel fólksflótti, að nú eigi allir að taka á sig jafnar byrðar þegar skatttekjurnar sem verða til í þeim byggðarlögum verða svo eftir í höfuðborginni að stærstum hluta og skila sér ekki aftur út á land. Þetta er ójafnrétti og það ójafnrétti þarf að leiðrétta.

Aukning í velferðarmálum hefur verið nefnd. Á það hefur líka verið bent að aukning í velferðarmálum sé að meginstofni til vegna aukins fjármagns til atvinnuleysismála. Sé það þannig að meginaukningin sé á þeim nótum er mjög erfitt að benda á að það sé til velferðarmála. Það er einfaldlega verið að auka og tryggja atvinnulausum framfærslu og þess háttar, en nær væri að nota fjármunina til að efla og fjölga störfum. Það væri forvitnilegt að fá einhvern tímann upplýsingar um hvar þessi störf sem talað er um hafi orðið til.

Frú forseti. Það er eitt mál sem ég ætla kannski að gera að meginmáli mínu en hægt er að fara í marga hluti í þessu frumvarpi. Skoðun þess er hér stendur er að tekjur muni vanta til að láta frumvarpið ganga upp. Ég ætla því að fara aðeins yfir heilbrigðisstofnanir og heilbrigðismálin.

Í fjárlagafrumvarpinu nú, líkt og í fjárlagafrumvarpi síðasta árs, virðist manni að verið sé að breyta heilbrigðisþjónustunni og heilbrigðiskerfinu í gegnum fjárlagafrumvarpið án þess í sjálfu sér að mörkuð sé stefna þar að lútandi eða einhver vinna hafi farið fram. Fram kemur í álitsgerð velferðarnefndar að bagalegt sé að ekki hafi verið tekið tillit til hugmynda eða tillagna ráðgjafarhóps varðandi grundvallarbreytingar þegar farið var í að ganga frá fjárlagafrumvarpinu.

Herra forseti. Einnig hefur verið bent á, og var gert við síðustu fjárlög, að tvö sveitarfélög fengu lögmann til að gera álitsgerð á þeirri aðferðafræði ríkisstjórnarinnar að breyta heilbrigðisþjónustu í gegnum fjárlögin og skerða rétt sjúklinga til að sækja sér heilbrigðisþjónustu. Í mjög stuttu máli var það álit lögmannsins að ekki væri farið að lögum eins og þetta er gert. Ég veit ekki hvort túlka má það þannig að velferðarnefnd taki á einhvern hátt undir það, en það er gagnrýni á aðferðafræðina í áliti velferðarnefndar.

Þegar rýnt er í til hvaða aðgerða stofnanir hafa gripið til að bregðast við þeim niðurskurði, þessum sparnaði, má velta fyrir sér eða í rauninni ekki velta fyrir sér því að fullyrða má að það sem sett er fram í áliti lögmannsins sé staðfest að nokkru leyti í Greinargerð til velferðarráðherra um heilbrigðisstofnanir og sjúkrahús vegna fjárlaga 2012. Í inngangi að þeirri greinargerð er vitnað í lög um heilbrigðisþjónustu og hvað á að vera á hverjum stað eða í hvaða heilbrigðisumdæmi, hvað felst í heilbrigðisþjónustu o.s.frv.

Þegar flett er í gegnum greinargerðina kemur ýmislegt í ljós. Það kemur meðal annars fram að áherslan sé að stofnanir hafi svigrúm til að veita þjónustu sem lög kveða á um og síðan er það rökstutt að gerð sé tillaga um breytingu á hagræðingarkröfunni sem rekur sig svo í gegnum greinargerðina. Ég ætla að renna aðeins yfir nokkrar stofnanir til að benda á hvaða áhrif þetta hefur nú þegar haft. Ég ætla að geyma mér Landspítalann augnablik.

Fjórðungssjúkrahúsið á Akureyri er lykilstofnun á Norður- og Austurlandi, vil ég leyfa mér að segja, eða Norðausturlandi í það minnsta, þar sem þetta er stofnun sem hefur reynst afburðavel og er vel mönnuð og þjónustar þá mjög vel sem þangað þurfa að leita. Veit ég að flestir sem þangað hafa leitað geta vitnað um það. Í greinargerðinni varðandi sjúkrahúsið á Akureyri stendur, með leyfi forseta:

„Ýmsar breytingar hafa orðið í rekstrinum og hafa aðgerðir fyrst og fremst“ — þá eru það hagræðingaraðgerðir — „beinst að slípun verkferla og almennum aðhaldsaðgerðum án skerðingar á þjónustu við skjólstæðinga stofnunarinnar, þó það sé mat stjórnenda að þjónustustig hafi breyst.“

Þar með er búið að breyta þjónustustigi stofnunarinnar. Ég held því að það þurfi að vanda sig og í rauninni legg ég til að á milli umræðna verði hætt við þann niðurskurð sem Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri er ætlað að taka á sig.

Síðan er Heilbrigðisstofnun Vestfjarða. Þar segir, með leyfi forseta:

„Áhrif breytinganna á þjónustu eru þó þær helstar að á Flateyri er ekki lengur búsettur læknir eftir að læknir Flateyrarlæknishéraðs fluttist búferlum. Læknisþjónusta kemur nú frá Ísafirði vikulega en vaktþjónusta er á Ísafirði. Læknisþjónustu í Bolungarvík er sömuleiðis sinnt frá Ísafirði og sama breyting hefur orðið á sjúkraflutningum þar. Þá hefur þjónusta sjúkraþjálfara minnkað.“

Þetta verður ekki skilið öðruvísi en að þjónustan hafi breyst og spyrja má hvort hún uppfylli þær kröfur sem gerðar eru samkvæmt lögum.

Heilbrigðisstofnunin á Blönduósi. Í greinargerðinni segir hvað varðar aðgerðir sem farið hefur verið í, með leyfi forseta:

„Má þar nefna fækkun millistjórnenda í lækningum og hjúkrun og ýmsar breytingar á störfum fagstétta sem takmarkað hefur möguleika til þróunar í starfi. Hvað bein áhrif á þjónustu varðar og áhrif á íbúa er helst að nefna að dregið hefur úr viðveru læknis á Skagaströnd, tómstunda- og afþreyingarþjónusta við íbúa er mjög takmörkuð, stoðdeildir eru einungis opnar á dagvinnutíma og lokað hefur verið nýrri endurhæfingarlaug.“

Heilbrigðisstofnunin Sauðárkróki var nefnd áðan af hv. þm. Einari Kristni Guðfinnssyni. Þar segir, með leyfi forseta:

„Notendur þjónustunnar hafa helst orðið varir við þá breytingu að fæðingar lögðust af á stofnuninni árið 2010 og dregið hefur verið úr þjónustu ljósmæðra. Ýmsar breytingar hafa orðið á stoðþjónustu stofnunarinnar, meðal annars á röntgen og rannsókn, dregið hefur verið úr opnun sundlaugar stofnunarinnar og starfshlutfall sjúkraþjálfara og aðstoðarmanns minnkað. Þá hafa orðið breytingar á tómstundastarfi á hjúkrunardeild. Geðlæknir hefur látið af störfum og sömuleiðis lyflæknir, en ekki hefur verið ráðið í þessar stöður aftur.“

Frú forseti. Verið er að skerða þjónustu á þessum stofnunum. Verið er að vísa íbúum og sjúklingum sem þurfa að leita á þær stofnanir sem ég hef nefnt í aðra átt og á aðra staði. Því má velta fyrir sér hvort sú aðferðafræði sem notuð er til að ná fram sparnaði sé hreinlega fær eða hvort hægt sé að standa að slíkri gerð.

Það er hins vegar viðurkennt til dæmis varðandi Heilbrigðisstofnunina Sauðárkróki að skoða þurfi hjúkrunarrýmin. Það kemur líka fram að vöntun er á fjármunum samkvæmt reiknireglu um hjúkrunarrými. Ég hlýt því að skora á hv. fjárlaganefnd að gera bragarbót á þessum málum á milli umræðna.

Frú forseti. Samandregið er verið að höggva í nærþjónustu. Verið er að höggva í þá þjónustu sem er svo mikilvæg á hverjum stað og hverju byggðarlagi. Við erum held ég öll sammála um að það er mikilvægt fyrir okkur að hafa öflug sjúkrahús sem búa yfir sérþekkingu og mikilli fagmennsku líkt og á Akureyri og Landspítala – háskólasjúkrahúsi. Við hljótum því að velta fyrir okkur hvort sú forgangsröðun sem við sjáum í dag varðandi til dæmis það að ætla að byggja nýjan Landspítala, hvort við séum á þessum tímapunkti að stíga rétt skref í öllu þessu fjárfreka kerfi okkar.

Um leið og maður segir að kerfið sé fjárfrekt er það vitanlega vegna þess að við höfum ákveðið að skipa okkur á bekk með þeim þjóðum sem bjóða upp á bestu heilbrigðisþjónustu og er sambærileg við aðra staði. Það er ekki hægt að horfa fram hjá því heldur, frú forseti, að hvert starf á landsbyggðinni í heilbrigðisþjónustunni skiptir, vil ég leyfa mér að segja, margfalt meira máli en starf á höfuðborgarsvæðinu. Þá er ég ekki að tala um fólkið sem vinnur þau störf heldur verðgildi starfsins. Það er ekki þannig þegar hjúkrunarfræðingur eða sjúkraliði missir starfið sitt, hvort sem það er vestur á fjörðum, fyrir austan eða á Norðurlandi, að sá einstaklingur hlaupi einfaldlega í annað starf. Það er hugsanlega hægt þar sem framboð og fjölbreytnin er mikil en það á ekki við á flestum þessum stöðum.

Það er því grundvallarkrafa að heilbrigðiskerfið og menntakerfið — framhaldsskólarnir á mörgum stöðum úti á landi gegna gríðarlega miklu hlutverki, ekki eingöngu menntalega séð, þó að það sé að sjálfsögðu meginverkefnið að útskrifa vel menntað fólk, þá gegna þeir líka því hlutverki að halda byggðarlögunum saman. Því er mikilvægt að þeir geti rekið sig. Þó svo þeir geri nú ekki annað en bara reka sig nánast á núlli þá þarf að sjá til þess að svo geti verið.

Frú forseti. Hægt er að nefna ýmis önnur mál í þessum fjárlögum. Ég vil þó leggja höfuðáherslu á það og hvetja fjárlaganefnd sérstaklega til þess að taka heilbrigðisstofnanirnar út fyrir sviga og snúa við þeim hagræðingarkröfum sem þar er verið að gera því að í rauninni er ekki verið að gera neitt annað en slá vandanum á frest. Ég segi það í því ljósi að ekki er búið að gefa út neina yfirlýsingu um að hverfa eigi frá þeirri stefnu sem boðuð er í fjárlagafrumvarpinu. Það að nýta uppsafnaðan höfuðstól sumra stofnana til að minnka niðurskurðinn er eingöngu til þess að segja það að á næsta ári, næstu fjárlögum, verður enn þá erfiðara að koma þeim hlutum saman. Þetta er held ég nokkuð sem verður að laga og verður að leiðrétta núna á milli umræðna.

Í það minnsta verða menn þá að viðurkenna það fyrir sér að verið sé að fresta málunum því að stofnanir sem eru í dag reknar með halla horfa til þess að nýta uppsafnaðan höfuðstól til að bregðast við þeim halla. Það er hæpið að ætla þeim að reka sig hallalaus á næsta ári ásamt því að skera niður um milljónir eða tugi milljóna. Ég vil því mjög svo vara við að þessari aðferðafræði verði áfram við haldið.

Svo get ég ekki annað, frú forseti, en endurtekið það sem ég sagði áðan að það eru réttlætissjónarmið sem lúta að því að leiðrétta búsetu eða halda búsetujafnrétti á Íslandi þannig að hlutfall af tekjum og sköttum sé það sama. Vera kann að til þess þurfi að flytja verkefni út á land og ýmislegt þess háttar, þá eigum við bara að gera það, því að ekki er sjálfgefið að Ísland verði eitt borgríki með örfáum litlum þorpum úti á landi sem skrýtið fólk vill búa í, það er ekki sú mynd sem við viljum sjá.

Fjárlagafrumvarpið eins og það lítur út er þar af leiðandi, samandregið, byggt á mjög veikum grunni. Það er ekki til þess fallið að koma landi og þjóð fram á veginn. Þvert á móti mun það dýpka held ég vandamál okkar og ekki síst mun það hafa veruleg áhrif á byggðir og framtíð fólksins úti á landi.