staða íslenskrar kvikmyndagerðar.

Frú forseti. Ástæða er til að þakka hv. þm. Þráni Bertelssyni fyrir að taka þessi málefni hérna upp. Íslensk kvikmyndagerð hefur á síðustu áratugum orðið meiri háttar atvinnuvegur hérlendis, auk þess að vera orðin megingrein í okkar menningar- og listalífi. Við getum farið í tölfræðina til að undirstrika og draga fram mikilvægi greinarinnar í atvinnulegu tilliti jafnt sem listrænu og menningarlegu. Hver króna skilar sér margfalt til baka og hrein fjárfesting, fyrir utan hinn listræna auð sem eftir situr, er hafin yfir allan vafa.

Alþingi gerði þau alvarlegu mistök fyrir tæpum þremur árum að ganga of nærri stoðkerfi greinarinnar á þeim tíma, flestir eru sammála um það. Nú er snúið til baka og leiðin liggur upp á við. Hæstv. mennta- og menningarmálaráðherra hefur margstaðfest að stefnt sé að því að bæta og efla stuðningskerfi greinarinnar verulega, og ekki vanþörf á þar sem þetta er sú listgrein sem eðli máls samkvæmt þarf hvað mestan stuðning og utanumhald. Mikil umsvif eru í kringum kvikmyndagerðina og við verðum að búa svo um hnútana að kvikmyndagerðarmenn geti helgað sig list sinni og gert áætlanir mörg ár fram í tímann án þess að leggja aleiguna og undirstöðu fjölskyldunnar að veði, eins og mörg dæmi eru um.

Kvikmyndagerð og sjónvarpsþáttagerð eru fyrir löngu orðin ómissandi spegill á okkar samtíma. Flestum Íslendingum finnst íslensk kvikmynda- og sjónvarpsþáttagerð ómissandi þáttur í menningarlífinu og kallað er eftir því að vel sé utan um haldið. Árangurinn erlendis er náttúrlega einstæður litið til íslenskrar menningarsögu almennt og til staðar er almennur og breiður stuðningur við að gera betur og halda miklu betur utan um þessa grein. Við því verður örugglega orðið á næstu missirum eins og fram kemur í máli þingmanna þvert á flokka; og er ástæða til að fagna því.