húsnæðismál.

Virðulegi forseti. Ég þakka ráðherranum fyrir framsöguna. Ég hef sérstakan áhuga á að heyra aðeins nánar frá hæstv. ráðherra um annars vegar 8. gr. og hins vegar 12. gr.

Hæstv. ráðherra hefur rökstutt mjög vel af hverju við þurfum að setja efri og neðri mörk um lánveitingar Íbúðalánasjóðs út frá því félagslega hlutverki sem sjóðurinn á að gegna og samkvæmt skuldbindingum okkar um Evrópska efnahagssvæðið. Það sem ég velti hins vegar fyrir mér er hvort við séum enn á ný að gera sömu mistök og við gerðum, að mínu mati, á árunum fyrir hrun, þ.e. að setja fyrst og fremst takmarkanir og skýrar reglur um starfsemi Íbúðalánasjóðs á meðan við leyfum „villta vestrinu“ að ríkja um almennar lánveitingar til fasteignakaupa. Það eru engin sérlög um fasteignalán. Við tókum hins vegar þá ákvörðun fyrir þó nokkru síðan að setja fasteignalán undir almenna löggjöf um neytendalán. Við höfum oft horft til Danmerkur sem fyrirmyndar í lagasetningu og þar eru mjög lengi búin að gilda sérlög um fasteignalán sem tengjast þeim hámarkslánum sem hægt er að veita við kaup á íbúðarhúsnæði. Það eru hámarksreglur um lengd lánstíma og einnig ýmis ákvæði um fjármögnun þessara lána og raunar þau réttindi sem neytendur hafa við að taka þessi lán.

Þess vegna spyr ég ráðherrann hvort hann telji ekki eðlilegt að í staðinn fyrir að þrengja alltaf hlutverk Íbúðalánasjóðs setjum við kannski frekar almenna löggjöf um fasteignalán.

Í seinna andsvari mun ég ræða um 12. gr.