veiðigjöld.

Virðulegi forseti. Fyrst varðandi það hvernig staðið hafi verið að útreikningunum þá var það mikil sorgarsaga alveg frá upphafi. Í fyrsta lagi þegar frumvarpið var lagt fram, eins og ég kom aðeins inn á í ræðu minni áðan, var það gert með þeim hætti að þegar menn lásu frumvarpstextann þýddi hann í raun og veru 50 milljarða veiðigjald en ekki 25 milljarða eins og stóð í athugasemdum við frumvarpið. Það var því hörmulegt hvernig að þessu öllu var staðið og í raun og veru hefur meiri hluti atvinnuveganefndar viðurkennt það að sú aðferð sem beitt var við útreikninga á veiðigjaldinu gat engan veginn staðist, enda er gert ráð fyrir því að til bráðabirgða verði lagt á gjald sem verður krónutala á hvert þorskígildistonn, sem er brúttótala, og síðan verði öðru meira og minna vísað til veiðigjaldsnefndar í trausti þess að nefndarmenn geti unnið það betur en ríkisstjórnin gerði.

Varðandi skiptinguna er það út af fyrir sig alveg rétt og ég get tekið undir það með hv. þingmanni að það yrði helst viðunandi ef sem mest af þessum tekjum færi til sjávarbyggðanna. Þetta er hins vegar dálítið flókin umræða því að við vitum að sú krafa er líka uppi að aðrar byggðir í landinu njóti þessa. Ef þessi mál eru ekki rædd í þaula á réttum vettvangi er hætta á að þau kunni að leiða til deilna milli sveitarfélaga. Sú umræða þarf því að fara fram og vera mjög vönduð.

Ég vek athygli á í þessu sambandi að þegar auðlindanefndin frá árinu 2000 skilaði áliti sínu var gert ráð fyrir hóflegu veiðigjaldi og að sveitarfélögin, sérstaklega sjávarbyggðirnar, fengju myndarlega hlutdeild í því gjaldi. Ég held að við eigum að gera það því að eins og ég benti á er staðreyndin sú að mjög lítill hluti af útgjöldum ríkisins endar að lokum hjá landsbyggðinni þannig að þegar verið er að skattleggja atvinnurekstur sem á sér aðallega stoð á landsbyggðinni (Forseti hringir.) er það auðvitað tilflutningur fjármuna frá landsbyggð til höfuðborgar.