vernd og orkunýting landsvæða.

Virðulegi forseti. Ég starfaði lengi vel hjá ritstjórnum og var einu sinni formaður Blaðamannafélags Íslands og það var þekkt að fjárhagslega veikir fréttamiðlar væru gríðarlega viðkvæmir fyrir hagsmunum auglýsingadeilda. Það eru mikilvægir kínamúrar á milli þessara tveggja ólíku hagsmuna sem lækkuðu í hvert skipti sem ritstjórn var illa sett peningalega. Þessir eldveggir þurfa að vera gríðarlega sterkir til að peningalegir hagsmunir nái ekki inn á trúverðugleikahagsmuni.

Ég held að sama sagan eigi því miður við um mörg sveitarfélög, að fjárhagslega veik sveitarfélög séu allt of mikið upp á aðkomu orkufyrirtækja komin, og það sé hættuleg þróun þegar fyrirtæki eru farin að veifa gulrótum fram og til baka, sem er auðvitað mjög freistandi fyrir sveitarstjórnarmenn sem glíma við erfiða stöðu. Ég get vel tekið undir það með hv. þingmanni að þarna þarf að stíga mjög varlega til jarðar. Þegar maður ræðir til dæmis við fólk sem býr í kringum neðri hluta Þjórsár, jafnvel sveitarstjórnarmenn sem eru með það á stefnuskrá framboða sinna að halda áfram á þeirri braut sem mörkuð hefur verið þar í virkjunarmálum, er því persónulega illa við hvert verið er að fara, því þykir mjög vænt um svæðin eins og þau eru og tala jafnvel um það opinskátt á fundum sín á milli, en að staðan sé einfaldlega sú að það sé ekkert annað hægt að gera vegna þess að það vantar atvinnu og það vantar fjármagn. Þá þurfa menn að velta fyrir sér þegar tekið er á vandanum: Erum við ekki að byrja á vitlausum enda? Þurfum við ekki að huga að skipulagi sveitarfélaganna og hvernig við byggjum þau upp frekar en að mæta vanda þeirra með því að fórna náttúruperlum?