fjárlög 2013.

Virðulegi forseti. Þegar maður stendur frammi fyrir raunhæfum valkostum sem byggjast á rökum, reynslu og verksviti er eðlilegt og æskilegt að ræða um mál í fullri alvöru og með fullri tillitssemi. Þegar maður stendur hins vegar frammi fyrir því að reyna að lesa úr fjárlagafrumvarpi hæstv. ríkisstjórnar stendur maður frammi fyrir bögglauppboði sem nánast er ekki hægt að lesa í og vitað er fyrir fram að margir pakkar eru tómir og sumir þeir stærstu galtómir. Það er náttúrlega skelfilegt fyrir eina þjóð. Það er skelfilegt að búa við það að hafa eytt núna nær fjórum árum til ónýtis.

Það er alveg sama hvert litið er, hvort sem um er að ræða nýja liðsmenn hæstv. ríkisstjórnar eða gamla refi eins og hæstv. utanríkisráðherra, Össur Skarphéðinsson, er skelfilegt að vita að þeir sitja allir í sömu súpunni, (Utanrrh.: Ekki ég.) allir í þessari sömu súpu, virðulegi forseti. (Utanrrh.: Ekki ég.) Þeir taka þátt í þessum samkvæmisleik sem skilar engum árangri en fitlar og gælir við geðþóttaákvarðanir, sýndarmennsku og hégóma. Það er ekki það sem þjóðfélag okkar á að byggjast á og ekki það sem það þarfnast, hvorki fyrr né síðar.

Hv. þm. Lúðvík Geirsson ræddi í kvöld um að ástæða væri til að breikka atvinnurammann. Ég er búinn að vera lengi hér innan dyra (Gripið fram í: Allt of lengi.) og vann á sínum tíma með Geir Gunnarssyni heitnum, hv. alþingismanni, föður Lúðvíks Geirssonar. Geir Gunnarsson var tvímælalaust einn ráðabesti maður á Alþingi Íslendinga um áratugaskeið. Svo koma fallegar meiningar, fallegur draumur eins og hjá hv. þm. Lúðvík Geirssyni, um að breikka atvinnurammann. Samt stendur hv. þingmaður og klappar á öxlina og gælir við það stjórnleysi sem er í ranni núverandi hæstv. ríkisstjórnar. (LGeir: Það er ekki rétt.) Stjórnleysi, metnaðarleysi og getuleysi og það er verst. (LGeir: Stjórnmála … Stjórna með …) (Utanrrh.: Það er agi.) Það er enginn agi, það er agaleysi og aumingjaskapur. Og það er fallegt orð eins og ég túlka það hér. (Utanrrh.: Þetta er ekki rétt.) Það er vægt í sakirnar farið á miðað við hina raunverulega merkingu á bak við það orð. (Gripið fram í: Já, við viljum fá þína skýringu á því.)

Sigga Vala bjó í Stórhöfða. Hún kom askvaðandi í bæinn einu sinni og var mikið niðri fyrir, það hafi verið svakalegt ástand með hann Árna í Höfðanum því að hann væri svo veikur að hann lægi milli himins og jarðar og kæmi ekki upp nema öðru hverju orði. Ríkisstjórn Íslands í dag er í rauninni eins farið. Hún liggur milli himins og jarðar, en það sem er enn þá verra er að hún kemur ekki neinu orði upp sem gefið getur von, bjartsýni og þor fyrir íslenska þjóð inn í framtíðina. Það er nú bara þannig og speglast vel í fjárlagafrumvarpinu að íslenskt sjálfstæði rambar nú á barmi örlaganornarinnar. Það er tiplað á eggjum og ekki ræktað neitt sem heitir íslenskur metnaður, sjálfstæði eða möguleikar og það er ekkert skrýtið þó að sumir hv. stjórnarsinnar hristi hausinn. Einhvern tíma orðaði hæstv. utanríkisráðherra það þannig að hægt væri að heyra þegar vinstri menn hristu hausinn og það er alveg rétt. (Utanrrh.: Til hvers skyldi það nú vera?) Það er alveg rétt, næmir menn geta heyrt það (Utanrrh.: Bændur flugust á.) og verður ekki annað sagt um hæstv. utanríkisráðherra en að hann sé næmur í þeim efnum, en hann snýr til allra átta. Þannig er þetta fjárlagafrumvarp, ekki verður hönd á fest á neinum þáttum sem miklu máli skipta.

Ég nefni dæmi: Hér á að eyða á 500 millj. kr. í að setja upp eina sýningu á náttúrugripum. Ætli það væri ekki nær að fara að undirbúa það að byggja safn fyrir íslenska náttúrugripi sem eru um 6 þús. talsins? Það er til skammar að ekki skuli vera búið að byggja það safn síðan byrjað var á því á ofanverðri 19. öld, en nú er ekki besti tíminn til að setja vængi á þá hugmynd.

Talað er um 800 millj. kr. í íslenskt fræðasetur. Allt sem lýtur að íslensku virði ég og met en í þeirri stöðu sem nú er er ekki skynsamlega að verki staðið. Verið er að draga peninga til að mynda frá verstöðinni Vestmannaeyjum, stærstu verstöð landsbyggðarinnar, verið er að draga peninga til að byggja hallir í Reykjavík. Er ekki nóg komið með Hörpu, þó að það sé glæsilegt hús og fallegur vottur um metnað? En var það ekki svolítið burgeisalegt að gera það eins og á stóð? Var það ekki svolítið eins og Jeppi á Fjalli hefði verið að ganga til verka í sínu besta stássi? Og svo sitja menn uppi með skerðingar á landsbyggðinni, á eldri borgurum, á heilbrigðiskerfinu, á löggæslunni o.s.frv.

Áætlaðir eru 3,7 milljarðar í fræðasetrið, það kostar. Það er ágætissumma sem tekin er frá stærstu verstöð landsins sem er um leið sett í sjálfheldu þar sem ekki er hægt að færa út kvíarnar, ekki hægt að styrkja það sem fyrir er, endurnýja, lagfæra, breyta og bæta til að skila íslenskri þjóð tekjum sem eru grunnurinn að því að við getum búið í þessu landi sem sjálfstæð þjóð. Daðrið, undirlægjuhátturinn við erlendar þjóðir er skelfilegt. Það kemur fram til að mynda í fjárlagafrumvarpinu þar sem treyst er á IPA-styrki sem eru til einnar mestu skammar Íslandssögunnar, að stjórnvöld skuli leyfa erlendu ríki að gróðursetja hluti í íslenskum jarðvegi sem stuðla eiga að því að slátra íslensku samfélagi.

Menn ráðast á lúpínuna. Hún er höfuðóvinur umhverfissinna í landinu, þessi yndislega jurt, holla jurt með himinblámann í kjöl sínum. Nei, hún er óvinurinn. En Evrópusambandið? Virðulegi forseti. Það er ekki hægt að láta þetta ganga svona áfram án þess að brýna hnífana og taka upp þann stíl sem var háttur Sturlungaaldar, þó að við eigum sjálfsagt að nota orð en ekki eggvopn í þeim slag, og það verður gert. Fyrr stöndum við einir eftir á jöklinum, á Íslandi, áður en Ísland gengur í Evrópusambandið, einir eftir á jöklinum. En það er ekkert. Íslendingar hafa metnað, þeir hafa hjartalag, þeir hafa blóðstreymi og þeir láta ekki gabbast þótt gylliboðin komi í einhverjum styrkjum frá Evrópuþjóðunum, eigendum Evrópubandalagsins, Frökkum, Þjóðverjum sem hafa öldum saman nuggast á minni þjóðum um allan heim og reynt að tyggja þær í skro. Þær þjóðir hafa aldrei staðið með lítilmagnanum eða minni ríkjum í samfélagi þjóðanna og munu ekki gera það. Nóg vitum við af reynslunni til þess.

Nei, þetta fjárlagafrumvarp er því miður sýndarmennska. Ég hef víða farið og víða komið. Ég hef aldrei á ævi minni smakkað áfengi, aldrei reykt tóbak en ég hef oft lent í alls konar samkvæmum og veislum hér og þar um heiminn þar sem mikið vín hefur verið haft um hönd. Það gæti í sumum tilvikum kallast kófdrykkja og engin hófdrykkja. Það er alveg eins og fjárlagafrumvarpið í dag hafi verið samið í kófdrykkju. Það er svo mikil rökleysa, þar rekst hvað á annars horn, það er engin rökrétt tenging í hlutum. Svo koma allt í einu fínir blómvendir fyrir gáfaða fólkið sem byggir þessi fjárlög. Það er svo gáfað að það telur sig spræna gáfum. Gallinn er bara sá að það rennur ekki neitt. Það er auðvitað erfitt að eiga við það ef við ætlum að vinna til árangurs þegar maskínan virkar ekki nema að einhverjum hluta.

Skerðingar eru settar á allt, skattar, skattar og skattar í stað þess að við vinnum okkur út úr því vandamáli sem við búum við, vinnum okkur til árangurs, til hagsældar fyrir íslenska þjóð.

Ég tók á sínum tíma viðtal við Gísla á Uppsölum. Það var eina viðtalið sem var tekið við hann í blað, Morgunblaðið, á sínum tíma. Það var langt viðtal, fimm síðna. Margir höfðu gaman af því og lærðu af því líka. Í því viðtali gekk ég m.a. með Gísla að sækja vatn nokkur hundruð metra leið og það var gaman að ganga með þessum rótgróna og einhverjum besta framsóknarmanni Íslandssögunnar og sækja vatn. En ég veitti því athygli að alla leiðina að læknum lá slanga. Hún var í sundur á einum stað. Ég spurði Gísla af hverju hann tengdi ekki slönguna í stað þess að ganga alltaf eftir vatninu. Nei, hann taldi það ekki að ganga. Ég spurði hvers vegna það væri. Ég sagðist skyldu tengja slönguna ef hann vildi og koma þessu í horf. Nei, það var ekki hægt. Hann átti ekki slönguna. Sigurður bróðir hans heitinn hafði átt slönguna og var fallinn frá fyrir mörgum árum.

Hægt er að bjóða upp á svona sérvisku og sérstakan stíl í einkalífi, persónu sem er samkvæm sjálfu sér, en það er ekki hægt að bjóða upp á svona lagað í vinnubrögðum ríkisstjórnar Íslands. Hún er þannig í dag að hún er búin að slíta tenginguna, hún er búin að slíta slöngurnar við æðakerfi þjóðarinnar, við sjávarútveginn, við landbúnaðinn, við ferðaþjónustuna, við stóriðjuverin, við alla stóru þættina sem skipta máli og skapa grunninn fyrir okkur til að hafa fjármagn til að vinna okkur áfram en ekki aftur á bak.

Ég hef átt sæti í fjárlaganefnd í 16 ár, ég var á sama tíma í menntamálanefnd og yfir 20 ár í samgöngunefnd þannig að skólinn er orðinn ærinn. Að meðaltali vinnur fjárlaganefnd um 4.000 mál á ári. Nú hefur sú breyting orðið á að mál koma unnin inn í fjárlaganefnd úr þröngum hópum embættismanna og í raun er búið að taka tenginguna í fjárlagagerðinni frá fjárlaganefnd í dag vegna þess að meiri hluti fjárlaganefndar tekur við ljósritum og skýrslum og hlýðir ráðuneytunum. Þessi ríkisstjórn, undir forustu hæstv. utanríkisráðherra Össurar Skarphéðinssonar, er meira að segja búin að henda út öllum litlu atriðunum, öllum verkefnunum sem fólkið í landinu hefur verið að vinna í öllum landsfjórðungum, 100, 200 verkefni á ári, lítil en spennandi og metnaðarfull, á sviði menningar og margháttaðrar starfsemi, sem er gersemi út af fyrir sig. Nei, nú er því slátrað af því að meiri hluti fjárlaganefndar nennir ekki að tala við venjulegt fólk. Hann nennir ekki að hlusta á sjónarmið sveitarstjórnarmanna, tillögur og hugmyndir eða sjónarmið stofnana og félaga sem unnið hafa að metnaðarfullum málum, þeir nenna því ekki.

Mig minnir að einhver sem stóð í Icesave-samningum á sínum tíma hafi sagt að hann nennti ekki að standa í þeim samningum lengur. Þá var bara hægt að gleypa hvað sem var, bein og allt í heilu og vera ekkert að skirrast við það.

Ég nefni dæmi af hlutum sem á að vinna í fjárlaganefnd. Í fyrsta lagi á fjárlaganefnd að vera í sambandi við fólkið í landinu, sveitarstjórnirnar, þau verkefni sem það vinnur hér og þar. Ég nefni dæmi þar sem fjárlaganefnd tók af skarið og fór fram fyrir ráðuneyti og leysti ákveðin mál sem skipt hafa miklu máli og verið mikils virði. Þau dæmi sem ég nefni eru tilkynningarskylda sjómanna. Hún var afgreidd frá A til Ö í fjárlaganefnd. Uppbygging krabbameinsdeildar Landspítalans var afgreidd frá A til Ö í fjárlaganefnd fram hjá kerfinu. Það eru hlutir sem skipta miklu máli. Það verður að vera svigrúm til að bregðast við þegar mikil ástæða er til svo hlutirnir snúi áfram en ekki aftur á bak.

Margt í þeim efnum er þannig í dag að menn vita hvorki upp né niður. Menn vita eiginlega ekki hvort þeir eiga að byrja á því að taka til taumanna af því að þráðaflækjan er svo mikil, flækjufæturnir slíkir að það nær engu tali.

Það er alveg dæmigert þegar maður fjallar um svona mál að þá situr til að mynda hæstv. utanríkisráðherra í hliðarherbergi og blaðrar og blaðrar og nennir ekki að hlusta á það sem er fjallað um í þingsal. Þannig er ríkisstjórnin sjálf. Hún nennir ekki að fjalla um það sem er rætt í þingsal enda eru hér auðir stólar, galtómir stólar (Utanrrh.: Þetta er ekki rétt.) og þeir líta betur út (Utanrrh.: Þetta er ekki rétt.) tómir af því að þeir eru tómir. Það er ekki boðlegt. Hæstv. utanríkisráðherra ætti að sýna metnað og virðingu og koma inn í salinn og hlusta í stað þess að vera á gægjum í hliðarherbergi.

Tilkynningarskylda sjómanna er eitt dæmið um framtakssemi fjárlaganefndar á sínum tíma. Hún var afgreidd frá A til Ö í fjárlaganefnd. Þarna er ég búinn að nefna þrjú dæmi; fjarnám, tilkynningarskylduna, krabbameinsdeildina við Landspítalann og hundruð verkefna sem verið hafa blómin í hlíðum byggða landsins, lítil verkefni sem kostað hafa tiltölulega lítið. En nú er því hent út í hafsauga, hent inn í ráðuneytin þar sem menn nota sömu orðin og segja: Þetta verður unnið faglega. Hver er reynslan af þessu faglega? Reynslan er sú að þegar embættismenn taka orðið „faglega“ sér í munn þá gera þeir ekki neitt og vita ekki neitt. Það er hart að segja það en þannig er það.

Síðasta dæmið: Boðið var út sjúkraflug fyrir landið allt, sem er ágætt út af fyrir sig. En sjúkraflugið var boðið út fyrir eitt fyrirtæki, miðað var við vélar fyrirtækisins, fyrirkomulag, tímasetningu. Það var tekið með stuttum fyrirvara. Það á að vera tilbúið til afgreiðslu 17. desember og viðkomandi á að taka við því 1. janúar nk. Hvers konar útboð er það? Það er sýndarmennska. Svo mátti ekki bjóða í tiltekin landsvæði sem búa við sérstöðu, til að mynda Vestmannaeyjar þar sem aftur er komin sjúkraflugvél en þeim var hafnað að fá að taka þátt í útboðinu, hafnað. Þar var fullbúin vél, skýli, allar aðstæður en því er hent fyrir borð. Það þýddi björgun margra mannslífa að sjúkraflugvél skyldi einmitt staðsett í Vestmannaeyjum um langt árabil. En þá varðar ekkert um það.

Ég nefndi það við einn embættismann í velferðarráðuneytinu og vakti athygli á því. Þá var sagt: Ætli það hafi nú verið margir? Hvað er að þessu fólki? Hvað er að stýringu ráðuneytanna sem leyfa svona sinnuleysi, dónaskap og virðingarleysi við mannslíf þegar menn eru að reyna að tryggja öryggi um landið allt.

Frumvarpið dregur mjög dám af því þar sem allt leikur enn lausum hala. Það dregur mjög dám af því að það er byggt upp eins og brjálæði bankanna sýnir nánast dag hvern enn þá og það er ekkert betra en það var fyrir það sem við köllum hrun. Í rauninni leika bankarnir það nú vísvitandi að brjóta leikreglur í skjóli ríkisstjórnar Íslands og menn segja bara ha og hú og uss og svei og sei, sei og gera ekki neitt. Heimilunum er stungið ofan í skúffu, atvinnulífið er tekið kverkataki og svo vilja menn ræða mál sem engin sérstök tímapressa er á, ekki nokkur. Gott dæmi er stjórnarskrá Íslands, sem sjálfsagt er að lagfæra og snyrta og breyta og bæta en það tekur tíma, það á að byggjast á sáttafyrirkomulagi.

Það er annað sem er mikið áhyggjuefni fyrir íslenska þjóð og Alþingi Íslendinga. Það er það verklag sem tíðkast hefur upp á síðkastið í nefndum þingsins. Nú tíðkast það að menn taki ekki tillit til eðlilegra og slípaðra leikreglna í vinnubrögðum. Núna koma inn sjálfskipaðir snillingar með orður á brjóstinu en það rennur ekkert frá þeim. Þeir halda að þeir séu að finna upp hjólið í stað þess að vinna skipulega og markvisst miðað við verklag sem tíðkast hefur árum saman á hv. Alþingi og tekið hefur ákveðnum breytingum í tímans rás eins og eðlilegt er miðað við aðstæður og kröfur í nútímasamfélagi. Á því byggist það. Það er alveg sama hvað við sem reynum að vinna til sátta gerum, það er hunsað, því er hent.

Undanfarin þrjú ár hefur þingflokkur sjálfstæðismanna skilað yfir 40 tillögum hvert ár um markvissar aðgerðir í mörgu er lýtur að því að leiðrétta, laga og bæta stjórnsýslu okkar og fjármálakerfi af því að það þarf að vera grundvöllurinn fyrir því að við getum siglt áfram án þess að lenda í þrotum og vandamálum, uppi á skeri, uppi á sandi eða úti í móa.

Virðulegi forseti. Við búum að vísu við verstu ríkisstjórn íslenska lýðveldisins. Senn líður að leiðarlokum í þeim efnum og þó að rigni í flekkinn styttir alltaf upp um síðir. Við skulum vona, af því að við Íslendingar erum bjartsýn þjóð, að við náum striki og stefnum í rétta átt. Eina markmiðið sem hæstv. ríkisstjórn hefur náð á þessum fjórum árum er að stuðla að því að Íslendingar verði leiðinleg þjóð vegna þess að hér er sem aldrei fyrr pirringur, þreyta, uppgjöf og vantrú á því að það borgi sig að reyna að halda sjó, sem er það eina sem borgar sig í öllum málum því að alltaf rennur sólin til nýs dags og alltaf rætist úr ef menn vilja vinna í þeim efnum.

Má ég biðja virðulegan forseta að skrúfa fyrir málæði stjórnarsinna í hliðarherbergi þar sem maður heyrir varla í sjálfum sér fyrir blaðrinu sem þaðan kemur. Það væri gott að vekja athygli á því.

(Forseti (ÁÞS): Hv. þm. Árni Johnsen hefur orðið.)

Takk fyrir það.

Ég vék að hinum mörgu stóru liðum sem eru óklárir í fjárlagagerðinni. Lögreglan er að sumu leyti fótalaus í samfélaginu í dag, hún sem er burðarásinn og ankerið í daglegu lífi okkar Íslendinga. Hún sem nýtur mikils trausts og vinnur mjög markvert verk.

Ég ætla ekki að fjalla sérstaklega um nýja Landspítalabyggingu en allt er það mál á brauðfótum. Ég vék fyrr að Hörpu en það erfiðasta, viðkvæmasta og óskynsamlegasta er að láta sjávarútveg Íslendinga vera í sjálfheldu, vera í svelti, í bjarginu og að standa í vegi fyrir eðlilegri endurnýjun, uppbyggingu, markaðssetningu, trausti á dýrustu mörkuðum heimsins, skemma í þeim efnum og láta heldur geðþóttaákvarðanir innan ríkisstjórnarflokkanna ráða ferð.

Við stöndum enn á byrjunarreit frá því fyrir fjórum árum þegar 25 manna nefnd allra helstu aðila sem koma að sjávarútvegi til sjós og lands, bæði úr atvinnulífinu, stjórnmálakerfinu og félagsþáttum samfélagsins, komst að niðurstöðu um samningsleið í viðkvæmu deilumáli sem aldrei verður fullkomin sátt um því að það eru allt of miklir hagsmunir í húfi. En nefndin fann samkomulagsleið til að skapa frið um þann atvinnuveg sem er vagga og fjöregg íslensks samfélags. Án öflugs sjávarútvegs erum við ekki þjóð. Án íslensks sjávarútvegs erum við melagöngumenn á Jótlandi, þorpsbúar í Tyrklandi eða þaðan af verra. Það er ekki metnaður sem við viljum, Íslendingar. Þess vegna vill þorri Íslendinga losna við hæstv. núverandi ríkisstjórn og koma skikk á málin, koma hlutunum í eðlilegt horf, horfast í augu við vandann, takast á við hann, snúa vörn í sókn með djörfung og dug. Til þess þarf að taka áhættu, til þess þarf að taka ákvarðanir sem ekki eru endilega vinsælar en þær skila okkur áfram. Unnið er til árangurs. Það er alveg eins og með íþróttaafreksmennina okkar, þeir þurfa að æfa vel til að ná árangri þegar á hólminn er komið. Þeir eyða orku, tíma og hafa ótrúlegan vilja og þannig eiga íslensk stjórnmál einnig að vera. Við eigum að byggja á hugsjónum til að ná árangri, hugsjónum í þágu Íslands en ekki undirlægjuhætti við suðrænar þjóðir. Við eigum ekki samleið með þeim nema að hluta. Öll heimsbyggðin á samleið að hluta til á vettvangi markaða og það er sérmál, ekki á vettvangi framsals, sjálfstæðis eða yfirstjórnar einhverra klíkna í til að mynda 27 ríkja bandalagi Evrópusambandsins. — 27 ríkja.

Samfylkingin vinnur að því hörðum höndum, og hefur dregið marga núverandi stjórnarsinna með sér á asnaeyrunum, að setja Íslendinga í þau spor að við höfum einn til tvo þingmenn í Evrópuþinginu af 750 þingmönnum. Grímseyingar búa í öflugu byggðarlagi, þeir eru duglegt, yndislegt, metnaðarfullt og kærleiksríkt fólk, þeir bjarga sér sjálfir af því að þeir fá frið til þess. Þeir njóta verndar íslensks sjálfstæðis en þeir hafa ekki mikil áhrif á Íslandi. Svo eru menn að bjóða upp á að við höfum einhver áhrif í Evrópusambandinu. Við erum hlutfallslega jafnmörg í Evrópusambandinu og Grímseyingar eru margir miðað við fjölda Íslendinga. Af hverju er boðið upp á svona vitleysu? Af hverju er verið að ala á þessu sýknt og heilagt? Þegar saga fréttastofu Ríkisútvarpsins, málstofu Samfylkingarinnar, verður skrifuð í framtíðinni verður hún ekki falleg. Margir munu telja að það þurfi að rannsaka hana.

Ég nefni bara eitt dæmi. Fréttastofa Ríkisútvarpsins talar ekki við framsóknarmenn. Hún talar við einn og einn sjálfstæðismann, hún talar aðallega við samfylkingarfólk og vinstri græna sem eru hlýðnir forsætisráðherra, ekki aðra. En hún talar ekki við framsóknarmenn. Það eru bara tveir flokkar á Íslandi sem hafa getað stjórnað þessari þjóð til árangurs, að því leyti sem það er hægt, og þeir eru hvorugur í ríkisstjórn. Það segir margt um ríkisstjórnina þegar við fjöllum um fjárlög sem unnin eru eins og bögglauppboð.

Allt er komið í óefni í tækjabúnaði heilbrigðisþjónustunnar. Ég nefndi sem dæmi hvernig fjárlaganefnd tók á sínum tíma af skarið og lét byggja krabbameinsdeild Landspítalans, sem var eitt stórkostlegasta verkefni sem unnið hefur verið í heilbrigðisþjónustu á Íslandi. Nú er allt látið reka á reiðanum, látið drabbast niður og menn taka upp hanskann fyrir gæluverkefni. Íslenskt fræðasetur er mögnuð hugmynd, hún kemur bara á vitlausum tíma. (Gripið fram í.) Sýning á náttúrumunum, 500 millj. kr., fín hugmynd, en hún hæfir ekki núna. (Gripið fram í: Hvenær ætlarðu …?) 280 millj. kr. í grænt hagkerfi. Hvaða klíkur eiga að fá þá peninga? (Utanrrh.: Allt í grænum sjó.) Einhverjar klíkur Samfylkingarinnar. (Utanrrh.: Það ætla ég rétt að vona.) Hún er fræg af því að þetta endurspeglar það sem hún er, bögglauppboð íslenskra fjárlaga í ár er eins og Samfylkingin sjálf sem er pólitískt bögglauppboð sem sýnir aldrei í pakkana og hefur engu skilað nema hrossakaupum innbyrðis. Svo koma einhverjar krúsídúllur, (Gripið fram í.) vaxbornar kreprósir. Grænt hagkerfi, hvað er það? Það væri gaman að sjá hæstv. utanríkisráðherra, sem er nú aðeins að hressast, koma í sal og það er virðingarvert. Hann snýtir sér eins og hann er vanur (Utanrrh.: Fær sér í nefið.) og illu heilli fær hann sér í nefið. Hann mætti nú sleppa því og læra betur meira af mér. (Gripið fram í.) En grænt hagkerfi, hvað er verið að bjóða upp á? (Utanrrh.: Viltu hafa það rautt?) Menn vita það ekki einu sinni. Allt í einu kemur gáfufólkið sem núna er í nefndunum og potar í einhvern og segir: Nei, heyrðu, grænt hagkerfi. Það er flott. Komum með grænt hagkerfi, það er alveg nýtt. En hvað er það? (Utanrrh.: Viltu hafa það rautt?) Það er enginn fótur fyrir því, það eru engar leikreglur, það er engin viðmiðun. Þetta eru bara frönsk snobborð og byggist á því að Frakkar hafa um langt árabil verið einstaklega klókir að ná peningum frá Þjóðverjum. Út á það hafa þeir styrkt valdastöðu Þjóðverja í Evrópusambandinu en fengið túttur og súkkulaðimola í staðinn sem engu hafa skilað.

Virðulegi forseti. Með þöglu myndunum þurfti texta. Ríkisstjórnin hefur ekki einu sinni texta með því sem hún er að reyna að gera. Hún er textalaus. Hver nennir að horfa á kvikmynd sem hefur engan texta, hvað þá orð? Hvað eigum við að þola lengi þessa ríkisstjórn sem getur ekki einu sinni skilað raunhæfum fjárlögum í stærstu dráttum, virðulegi forseti?