vernd og orkunýting landsvæða.

Hæstv. forseti. Fyrst vil ég segja að ég furða mig eins og hv. þingmaður á áherslunni í áætluninni eins og hún kom frá ráðherranum. Sú breyting sem ráðherrarnir beittu sér fyrir varðar þrjár vatnsaflsvirkjanir í neðri hluta Þjórsár, eina vatnsaflsvirkjun og tvær jarðhitavirkjanir á miðhálendinu. Með því að taka þessar fjórar vatnsaflsvirkjanir úr nýtingarflokki og setja í biðflokk er augljóst að áherslan er að færast mjög af vatnsaflsvirkjunum.

Nú vill svo til að við höfum miklu meiri og lengri reynslu af vatnsaflsvirkjunum en jarðhitavirkjunum, þó að þar sé auðvitað stöðugt að bætast við í reynslubrunninn. Áhrif vatnsaflsvirkjana eru býsna vel þekkt hér innan lands sem annars staðar. Þær vatnsaflsvirkjanir sem við erum að ræða um hér eru komnar langt í ferlinu og lengi hefur legið fyrir að hægt væri að hefja framkvæmdir með stuttum fyrirvara, t.d. við þær virkjanir sem nefndar hafa verið í neðri hluta Þjórsár. Skipulag og leyfi og annað þess háttar er ýmist komið eða langt komið, þannig að þarna hefði verið hægt að hefjast handa mjög hratt. Það liggur hins vegar í eðli máls að ýmsir af þeim kostum úr jarðhitanum sem eru í nýtingarflokki eru miklu lengra undan og miklu meiri og fleiri óvissuþættir varðandi það hvort hægt verði að ráðast í þá. Maður veltir fyrir sér hvort það er (Forseti hringir.) vísvitandi gert að hafa áhersluna svona, taka augljósu, praktísku kostina út úr nýtingu en halda (Forseti hringir.) þeirri nýtingu sem hvort sem er er mikilli óvissu undirorpin.