stjórnarskipunarlög.

Virðulegur forseti. Ég held að það sem hafi einkennt mál mitt áðan um afstöðu manna í þinginu hafi nú einfaldlega verið raunsæi. Staðreyndin blasir við öllum, Sjálfstæðisflokkurinn er ekkert til samninga í þessu máli. Hann varnaði stjórnarskránni framgöngu í lok síðasta kjörtímabils, breytinga sem býsna víðtæk sátt var um, með öllum tiltækum ráðum, boðlegum og óboðlegum. Það hefur ekkert breyst. Það er einfaldlega ekki raunsætt að jafnumfangsmiklar stjórnarskrárbreytingar og hér eru undir verði samþykktar 63:0. Auðvitað hljóta allir í þinginu að hafa efasemdir um ýmis atriði og ýmis ólík sjónarmið og fer það ekkert endilega eftir flokkum. Það getur farið eftir ýmsum öðrum sjónarmiðum. Þá ráða menn því til lykta í nefndinni og það verður niðurstaða í meðförum nefndarinnar hversu mikið er hægt að klára, helst auðvitað allt. Það er afgreitt hérna inn í þingsalinn. Síðan ræða menn það í einhvern tíma. Síðan greiða menn um það atkvæði. Það er nú ekki mjög flókið. Síðan kýs þjóðin nýtt þing. Ef enn þá er meiri hluti á nýju þingi fyrir þessum breytingum verða þær að stjórnarskrá.

Ég held að menn eigi ekkert að þurfa að hafa áhyggjur af því að leyfa málinu að hafa sína þinglegu vegferð og fá afgreiðslu og lýðræðislega niðurstöðu hér. Ef þeir eru ósáttir við niðurstöðuna geta þeir barist í alþingiskosningum og reynt að sækja hér meiri hluta, vegna þess að það sem samþykkt hafi verið sé ómögulegt. Þannig gengur lýðræðið fyrir sig. Hins vegar er ómögulegt þegar framgangur lýðræðisins er tepptur með málþófi viku (Forseti hringir.) eftir viku eins og gerðist í lok síðasta kjörtímabils. Það má ekki henda aftur í lok þessa kjörtímabils (Forseti hringir.) því þá höfum við sannarlega ekkert lært.