141. löggjafarþing — 89. fundur,  6. mars 2013.

innheimta og ráðstöfun tryggingagjalds.

[11:02]
Horfa

fjármála- og efnahagsráðherra (Katrín Júlíusdóttir) (Sf):

Frú forseti. Ef ég skil hv. þingmann rétt er hann að spyrja um tryggingagjaldið og hvort einhverjar undanþágur séu frá því að greiða það og hvaða áhrif það hafi á starfsmenn viðkomandi launagreiðanda. Starfsmenn erlendra sendiráða eru til dæmis í þeirri stöðu að ekki er greitt fyrir þá tryggingagjald. Þeir geta hins vegar sjálfir skilað sínu tryggingagjaldi. Þetta er nokkuð sem við hv. þingmaður höfum rætt að væri hugsanlega hægt að laga með einhverjum hætti þannig að þeir nytu sama réttar og aðrir starfsmenn í landinu. Þetta þýðir að ef menn skila ekki tryggingagjaldi hafa þeir ekki rétt á atvinnuleysisbótum, ekki rétt á greiðslum úr Fæðingarorlofssjóði, sjúkratryggingum eða öðru slíku. Menn hafa hins vegar gert samninga sem fela það í sér að hluti af almenna hluta tryggingagjaldsins — það skiptist í tvennt, annars vegar atvinnutryggingahlutinn og hins vegar almenni tryggingahlutinn — hinn almenni tryggingahluti fjármagnaði fyrir um það bil tíu árum um 75% af almannatryggingum og fæðingarorlofi og öðru slíku. Í dag er sú tala hins vegar komin niður í rétt rúm 50%, ég man það ekki nákvæmlega.

Þarna hefur gliðnað þó nokkuð á milli og það hefur gerst vegna þess að hraðari breytingar hafa orðið og meiri hækkanir á þessum sviðum en gjaldið hefur fylgt. Þetta skoðuðum við töluvert í tengslum við gerð fjárlaganna.

Síðan hafa nokkur fyrirtæki fengið samninga á grundvelli til dæmis laga um ívilnanir og líka sérsamninga sem fela það í sér að af almenna tryggingagjaldinu, þ.e. ekki atvinnutryggingagjaldinu heldur hinu, verði veittur afsláttur tímabundið á meðan fyrirtæki eru að koma sér fyrir og koma rekstri sínum af stað.

Ég tel mjög æskilegt að gera þetta, þ.e. að menn tryggi með einhverjum hætti (Forseti hringir.) að hingað komi fjárfesting og veiti ívilnanir tímabundið. Við höfum svo sem verið sammála um að gera það í þessum sal hingað til.